...و هیچ‌کس نفهمه.
اوه، چه قافیه‌ای!
و هر چی قافیه داشته باشه، خوبه.
هورا، هورا، جن با بازوی قرمز.
هورا، هورا، تورموکل اینجاست.
هورا، هورا، جن با بازوی قرمز.
هورا، هورا، تورموکل اینجاست.
از همه بیشتر شیطنت دوست داره.
مردم رو حسابی اذیت می‌کنه.
سریع، سوهان ناپدید شد.
کی برش داشته؟
هورا، هورا، جن با بازوی قرمز.
هورا، هورا، ...
تورموکل اینجاست.
سلام.
بذارین، بذارین.
حالا وسایل سفارشی رو می‌گیرن.
دیگه خودتون می‌دونین.
من دخترم رو می‌فرستم بیاد دنبالتون.
اوکیه؟
خداحافظ.
خب، سلام.
آزادی تو کوه‌هاست.
ایست!
تو...
...دره‌ها حسادت هست.
نوی‌شوان‌شتاین، قلعه‌ی باشکوه.
اگه یه همچین جنی داشته باشی، کلی کار می‌تونی بکنی.
اوه، ادر، ادر، ادر، باید عجله کنی.
باید، استاد ادر، باید دست برداری.
همه‌چی رو ول کن، بذار زمین.
بیا، بیا، بیا.
چه خبر شده؟
اوه، باید اینو ببینی.
اوه، یه چیزی دیدم.
اوه، فکرشو بکن.
جایی که قبلاً نونوایی بود، می‌دونی دیگه، جایی که بعضی وقتا می‌رفتیم.
الان شده یه مغازه توپ‌های براق و نخ‌های براق.
یه همچین چیزایی دارن.
و خیلی قشنگه.
مغازه توپ‌های براق؟
اوه آره، باید بری ببینی.
اوه، چقدر قشنگه.
و کلی توپ طلایی، قرمز، سبز، نقره‌ای، کوچیک...
آره، آره، آره، اونا توپ‌های درخت کریسمس‌ان.
و یه سری بابانوئل، بابانوئل شکلاتی، مثل اونایی که من داشتم.
آره، از اینا تو زندگیم زیاد دیدم.
توپ‌های درخت کریسمس و بابانوئل شکلاتی.
من دلم می‌خواد یه دونه از این توپ‌ها داشته باشم و شاید باهاش توپ‌بازی کنم.
و بعد شاید باهاش بازی کنم.
و بعد...
بعد... بعد می‌شکنه، چون از یه شیشه خیلی نازک و ظریف ساخته شده.
نه، اونا از نقره و طلا هستن.
نمی‌تونی با اون همه پولت یه توپ براق...
یه توپ براق و درخشان بهم هدیه بدی؟
شاید یه دونه گیرت بیاد.
اوه!
تو کریسمس.
چی؟
کریسمس؟
آره، نه، من الان می‌خوامش.
الان دلم می‌خواد یه توپ داشته باشم.
کی می‌دونه اصلاً کریسمس کی و کجاست؟
کریسمس یه چیز الکی و بی‌جا و بی‌موقع نیست، دقیقاً روز ۲۴ دسامبره.
دسامبر.
و اون روز ما دو تا با هم جشن می‌گیریم، با درخت کریسمس و توپ‌ها و شمع‌ها.
اوه، اوه، اوه!
ولی کی می‌دونه اصلاً ۲۴
دسامبر میاد یا نه؟
آره، من می‌دونم که میاد.
اوه، تو!
نمیشه از امروز جشن بگیریم و بعد هر روز؟
نه، نه، نمیشه.
پس فردا چی؟
نه، نمیشه، چون ۲۴
دسامبر یه روز خیلی خیلی خاصه.
چی؟
چون اون روز آدما با هم مهربونن و به هم
هدیه میدن و همدیگه رو خوشحال می‌کنن.
آهان، این‌طوری!
همه آدما به همه آدما تو کریسمس هدیه میدن.
نه، همه آدما نه.
خب، نه همه آدما، فقط اونایی که خیلی دوسشون داری.
آهان، و تو منو هم دوست داری، با اینکه من یه جنم و آدم نیستم.
خب.
خب، از این بابت خیلی خوشحالم.
و شاید تو کریسمس یه توپ براق بهم هدیه بدی؟
خب، شاید یه چیز دیگه هم.
یه چیز دیگه، یه چیز دیگه.
چی؟
زود بگو!
یه رازه.
اوه، همه آدمایی که به همه آدما هدیه میدن، یه راز دارن؟
ما همه یه راز داریم، آره.
به نظرم خیلی، خیلی مرموزه.
این همه راز یه دفعه.
باید یواشکی حرف بزنم.
سلام ادر، منم یه راز دارم.
خب، اگه بهم بگی که دیگه راز نیست.
خب، نمی‌تونم بهت بگم،
چون خودم هنوز نمی‌دونم چیه.
انقدر سریه.
جدی؟
و اگه من بهت یه تیکه
چوب هدیه بدم، اونم یه رازه؟
یا رازها خیلی زیاد میشن، چون اینجا کلی چوب هست؟
نه، اگه از قبل بهم بگی که دیگه راز نیست.
اوه، چه بد و چه سخته.
اوه، وقتی فکر می‌کنم که همه آدما تو کریسمس با این رازها
کنار میان، شاید باید یه کم بیشتر به آدما دقت کنم.
الان می‌خوام برم یه مغازه و آدما و توپ‌ها رو ببینم.
هوی، چه قافیه‌ای!
و هر جا قافیه باشه، منم هستم.
فکر کنم داره کل مغازه رو می‌خره.
آره، و این‌جوری سوپ هم خراب میشه.
دقیقاً.
بهتون بگم، با شوهرم
کلی ماجرا دارین، می‌دونین، اون پیرمرد...
آدم قمار رو پیدا نمی‌کنه، بعد دکمه چک‌شو گم می‌کنه و بعد دوباره
دفترچه یادداشتشو می‌گیره و هی دنبال یه چیزی می‌گرده، چی پیدا می‌کنه؟
جای قایمکی شیرینی‌هامو، چون اگه
قایمشون نکنم، زود همه‌شو می‌خوره.
دیگه نمی‌دونم چیکار کنم.
الان دوباره از اینا برمی‌دارم.
تا کریسمس یه جوری نگهشون می‌دارم.
اونا رو زیر سوپ‌ها قایم می‌کنم.
حالا همه می‌دونن من دارم سوپ می‌پزم.
خدای من.
نه، با این همه خرید کلاً یادم رفت.
وای، تا الان حتماً ته گرفته.
خدای من، خدای من.
وای، چطور این اتفاق برای من افتاد، آخه این یه ... خیلی عالیه.
ولی ده تا میشه.
نه، لازمش ندارم، ممنون.
باشه، من مراقبم که اتفاقی نیفته.
خب، خداحافظ.
شاید هنوز سوپ‌ها رو نجات بدین.
خیلی دیره.
نگاه کن، اینجاست.
وای، عالیه، حتماً ۵۰۰۰ مارک قیمتشه.
مزخرفه، حداکثر ۱۰۰۰ یا ۳۰۰.
ولی من اصلاً این همه پول ندارم.
حالا چیکار کنم؟
می‌تونی یه چیز دست‌ساز هدیه بدی.
منم به مامانم یه چیز دست‌ساز هدیه دادم.
اگه بیای خونه ما، بهت نشونش میدم.
ولی نباید به کسی چیزی بگی.
نه، قول میدم، به کسی نمیگم.
ولی می‌دونی که من دو تا شست چپ دارم.
و با اونا نمیشه خوب کاردستی درست کرد.
اوه، صبر کن.
چی شده؟
دستکش‌مو گم کردم.
آها، ایناهاش.
خدا رو شکر.
بیا.
ایناهاش.
کجا؟
اینجاست.
عالیه.
خودت درستش کردی؟
خودم روشو پوشوندم.
عالیه، و این چیه؟
توش؟
اینجا، این جای سوزن‌هاته.
عالیه، من نمی‌تونستم اینو درست کنم.
یه چیزی برای مدادهاش.
فقط هنوز تموم نشده.
ولی با این وضعیت گچ‌کاری تا کریسمس هم تموم نمیشه.
ولی خب، برای مامانت دو تا چیز داری.
و برای بابات فقط یه چیز نصفه.
این که عادلانه نیست.
آها، خب.
معلم گفته، مهم‌ترین چیز اینه که آدم
یه وقتایی حس کنه که یه فکری پشتش بوده.
و؟
آنیا!
مامان!
مهم‌ترین چیز اینه که حس کنی بهش فکر کردی.
و؟
و اینکه با عشق درست شده باشه.
این خیلیه.
فکر کردن و با عشق درست کردن.
اوه، چه پیچیده.
خب.
پیرمرده هیچ‌وقت نمی‌فهمه.
خوش شانس بودیم که رنگش قشنگ پاک شد.
حالا این یکی هم.
اوه، اوه، اوه، اوه!
کلی راز.
آره.
رازها رو برات بگم؟
اوم.
خب، پس گوش کن.
خانم برنباخر بود، که می‌شناسیش، درسته؟
و شوهرش، اون شلخته پیر، هیچ‌وقت هیچی پیدا نمی‌کنه.
و بعد دنبالش می‌گرده، و چی پیدا می‌کنه؟
شیرینی کریسمس.
لازم نیست بگی.
تو هم شاید شیرینی داشته باشی؟
نه.
حتی زیر جوراب‌هات هم نیست؟
نه، اصلاً اونجا نیست.
و سوپ هم روی گاز نداری؟
نه.
اوه، چه بد، چه بد.
وگرنه می‌تونستیم همه‌شو یواشکی بخوریم.
اول شیرینی‌ها، بعد جوراب‌ها.
اوه، نه، اونا رو نه.
بعدش سوپ.
و بعد، بعد کریسمس.
و راز.
و اون خیلی خوشمزه میشه، بهت میگم.
اوم.
خوشمزه!
آره، آره، آره.
این‌جوری هم میشه، ولی در اصل برعکسش در نظر گرفته شده و برعکسش فهمیده میشه.
اوه، یه چیز دیگه هم یاد گرفتم.
گوش کن.
مهم‌ترین چیز اینه که آدم تو یه هدیه
حس کنه که بهش فکر شده.
آره.
و اینکه با عشق درست شده باشه.
این خیلی عالیه.
آره.
اینا رو از کجا یاد گرفتی؟
اوه، اینو، معلم اون دختره گفته.
و اون دختره فکر کرده، بهت میگم.
برای مامانش، اون دختره یه جای سوزن خیلی قشنگ درست کرده.
اوه!
و اونقدر بزرگ بود که تو تخت من جا میشد.
و اون موقع یه بالش پوموکلی میشد با یه حاشیه قشنگ دورش.
ولی خب.
تو که بالش قشنگ داری.
اوه، آره.
ولی، ولی اصلاً چرا سوزن‌ها به بالش احتیاج دارن؟
اونا که اصلاً نمی‌تونن بخوابن.
نه.
اونا که میخ نیستن، سوزن‌ان.
می‌دونی، سوزن خیاطی.
سوزن.
منم خیلی خوشحال میشدم اگه یه جای سوزن داشتم.
اون موقع لازم نبود هی دنبال سوزن بگردم،
وقتی می‌خوام یه دکمه بدوزم.
اوه، آره.
و اون دختره خیلی خوب فکر کرده و با عشق درست کرده.
آها، اینم قافیه داره.
و من اصلاً نمی‌تونم فکر کنم و هیچی ندارم که هدیه بدم.
آره، اینم قافیه داره.
اوه، آره، ولی یه جور غمگینی قافیه داره.
اوه، اوه، و من هنوز هیچ رازی ندارم.
راستش من ترجیح میدم تو زیاد فکر نکنی.
چون وقتی شروع به فکر کردن می‌کنی، دیگه نمی‌دونم چی ازش در میاد.
اوه، آره، منم بعضی وقتا نمی‌دونم.
ولی این مثل همون رازه، می‌دونی؟
اون موقع هم آدم نمی‌دونه تهش چی ازش در میاد.
من یه شعر بلدم.
اوه، آره، زود، زود، زود، بگو.
همش فکر می‌کنم و فکر می‌کنم و فکر می‌کنم تو یه دایره.
باید به یه چیزی فکر کنم، من خیلی خنگم.
شعر قشنگیه، ولی بیشتر به خودت میاد.
منم یه شعر بلدم، یه شعر خیلی خیلی خفن.
گوش کن، دست از کار بکش، گوش کن.
من فکر می‌کنم و فکر می‌کنم و دقیق فکر می‌کنم.
اون موقع ادر فکر می‌کنه، من چقدر باهوشم.
من چقدر باهوشم.
نه، نه، نه، من، من، من، یه آدم خیلی ساده‌لوحم.
ولی یواشکی باهوشم.
من چیکار کنم؟
نمی‌تونم چیزی بخرم، چون پول ندارم.
جای سوزن هم نمی‌تونم درست کنم، چون بلد نیستم.
و اگه من بالشمو به استاد ادر هدیه بدم برای سوزن‌هاش،
اون موقع یه راز میشه.
هوی، پوموکلی چقدر باهوشه.
هاها، اوه، اوه، اوه، اوه، هیس.
بالش خواب کریسمس، من دارم میام.
خب، اینم از این.
خب، کجا قایم شم؟
شاید اونجا.
اوه، این خیلی عالیه.
یه مخفیگاه عالی.
اوه، اونجا دیگه پیدا نمیشه.
راز کریسمس فوق‌العاده من.
هوی، من دو تا راز دارم.
خب، نیا منو بترسون.
دو تا راز یه دفعه.
بیا، حالا میریم پایین تو کارگاه.
من اصلاً هیچی نمیگم.
آره، بترسون.
نه، نه، نه، نه.
ولی تو، تو می‌تونی حدس بزنی.
خب، رنگارنگه و رنگارنگه و اون طرف، اونجا خیلی رنگارنگه.
حالا می‌دونی چیه؟
هیچ ایده‌ای ندارم.
اوه، اوه، ولی من، من یه ایده‌ای دارم.
متاسفم.
و من رازهای کریسمس دارم.
رازهای کریسمس.
موزیک خوبیه.
یه بار بگو ببینم، تو یه کاری کردی؟
وگرنه که اصلاً نمیشه.
تو که خودت باید اینو بدونی.
ولی تو همه چی رو می‌فهمی.
بگو ببینم، کی دوباره کریسمس میشه؟
روز ۲۴.
و کی دوباره روز ۲۴ میشه؟
چند روز دیگه.
اوه، چند روز دیگه.
آره، من باید چند شب دیگه بخوابم؟
خب، حدود پنج شش بار.
اوه، و این یعنی چند ساعت؟
خب، ساعت‌هاشو هم برات حساب می‌کنم. نه، نه، نه، نه.
بیا بهتره یه کم از اون رازت رو برام بگی.
اوه، نه، نه، نه.
من اصلاً هیچی نمیگم.
چون من رازمو قایم کردم.
خب.
وایستا، وایستا، وایستا.
برو اونور.
باید بری اون طرف کارگاه.
چون نصف این طرف راز منه.
خب، من اون پشت چیکار کنم؟
من اون بال رو لازم دارم.
خب، چی؟
خب، اونجا چی افتاده؟
این که جای سوزنه.
آره، ولی، ولی... تو اینو از من دزدیدی.
آره، ولی، ولی، این که دزدی نیست.
فقط یه کم قرض گرفته شده.
هوی، چرت نگو، منو چی فرض کردی؟
تو دزدیدیش.
فقط برای خوردن شیرینی برداشتمش.
نه، نه، نه.
این یه چیز دیگه‌ست.
پوموکلی، من هدیه کریسمس دزدی نمی‌خوام.
همین الان برش می‌گردونی، فهمیدی؟
ولی این که اصلاً برای تو نیست.
خب، پس برای کیه؟
تو که برای سوزن‌هات بالش منو می‌گیری.
و من برای سرم این جای سوزن قشنگ رو می‌گیرم.
اون‌وقت تو یه چیزی داری و منم یه چیزی دارم.
آه، الان رازمو گفتم.
آه، و دیگه رازم، راز نیست.
اوه، من که خیلی خوشحال بودم.
پوموکلی، گریه نکن.
من که خیلی فکر کرده بودم.
می‌دونم، تو با نیت خوب این کارو کردی و منظورت خوب بوده.
ولی حالا مهربون باش و زود برش گردون، فهمیدی؟
اوه نه، نه، نه.
آه، خب.
پس تو بالش منو برای سوزن‌هات می‌گیری.
و من، من، خب، من بدون بالش می‌خوابم.
نه پوموکلی، من که برای بالشم به...
من که برای سوزن‌هام به بالش احتیاج ندارم.
می‌تونم تو جعبه هم بذارمشون.
حالا هم برش گردون.
زود باش، برو.
آره، ولی اول باید اینو بذارم زیر پیراهنم.
خیلی سخته.
خب، بذارش زیر پیراهنت، همون‌طوری که
برداشته بودی و برش گردون.
زود باش، برو.
گم شو.
آه، اون...
شاید باهاش یه کاری بشه کرد.
پوف، باهاش یه کاری میشه کرد.
اوه.
خدا رو شکر.
اون تیکه رو بنداز دور.
خب، بهش چی هدیه بدم؟
من چیکار کنم؟
اوه، اونجا چیه؟
اوه.
مگه استاد ادر نگفت میشه سوزن‌ها رو توی جعبه گذاشت؟
اوه، این که یه جعبه سوزن واقعیه.
این یه هدیه برای استاد ادره.
درسته.
آه، آه، لولو.
خب.
آه، خیلی قشنگه.
نه، نه، نه، خیلی قشنگ نیست.
تو خیلی کثیفی.
من چیکار کنم؟
شاید با کاغذ نقره‌ای بابانوئل شکلاتی بپوشونمت.
درسته.
به چسب احتیاج دارم.
آره، این خیلی خوبه.
اوه، بابانوئل کجا بود؟
آها، تو تختم.
خب.
بیا بیرون از تختم، ای کاغذ بابانوئل.
تو الان باید یه جعبه رو بپوشونی.
درسته.
خب.
آروم ببرش.
آره، خیلی قشنگه.
و حالا چسب بزن.
اوه، اوه، اوه، چه رشته‌هایی درست می‌کنه.
پیتش، پاتش، پیتش، پوتش، پاتش، پوتش.
یه کم دیگه پیتش، پاتش.
خب.
و جعبه رو بذار روش.
خب.
و حالا یه طرفشو بچسبون.
خیلی قشنگه.
و جلوییشو بچسبون. اوه، شاید خیلی قشنگ بشه.
و حالا اینجا.
خب.
آخ، خیلی خوبه.
اوه، پوموکلی چه هنرمند چسب‌زنیه.
خب، حالا فقط باید برعکسش کنیم و قایمش کنیم.
درسته.
خب، اون... اوه، کمک، دستام.
وایستا، دستام چسبیدن.
نه، نه، نه.
باید دستامو پس بدی.
جعبه احمق، چسب احمق.
دستامو پس بده.
اوه، اوه، نه، نه، نه.
ول کن.
باید دستامو ول کنی.
کمک، کمک، استاد ادر.
من می‌خوام برم.
نمی‌خوام اینجا چسبیده باشم.
لطفاً منو از اینجا ببر.
چه خبر شده؟
من به جعبه چسبیدم و جعبه به من چسبیده.
و کاغذ هم به جعبه چسبیده.
و اینجا خیلی وحشتناکه.
وای خدا، من که صد بار بهت گفتم.
نباید به چسب دست بزنی.
خب، لطفاً اول منو از اینجا ببر.
بعداً همه چیو برات توضیح میدم.
خب، باشه، پس من تو رو از اونجا جدا می‌کنم.
همه چی چسبیه.
چه دردسری.
آره، دردسر درست کردی، باهات میام.
باز چیکار کردی؟
خب، خب، اینو که نمی‌تونم بهت بگم.
چون این یه رازه.
این راز کریسمس منه.
فهمیدی؟
زود بگو.
میشه من و تو با هم از تو یه راز داشته باشیم؟
آره، میشه داشته باشی.
اون‌وقت می‌تونم بهت بگم چه قصدی داشتم.
خب، چی؟
خب، می‌دونی، این هدیه منه برای تو.
این جعبه.
این جعبه‌ای که بابانوئل روشه.
درسته.
در اصل باید کاغذ زیرش باشه.
نه پوموکلی.
و اون بالا بازه، می‌تونی سوزن‌هاتو توش بذاری.
و اگه بخوای، می‌تونی سوزن‌هاتو
بیرون روی کاغذ بچسبونی.
فهمیدی؟
آره، خیلی قشنگه.
آره، ولی اشتباهه.
در اصل باید برعکس باشه.
اشکالی نداره.
نه، می‌دونی، ما الان یه پارچه هم روش می‌ذاریم.
و بعد اینو با بابانوئل روش می‌ذاریم.
اینو زیر درخت کریسمس می‌ذاریم. اوه آره، خیلی فکر شده.
و با عشق درست شده.
و هوی، این قافیه داره.
و هر چی قافیه داشته باشه، خوبه.
ولی همه چی پر از چسبه.
تو رو، تو رو از بالا تا پایین می‌شورم.
اینم قافیه داره و اینم خوبه.
زود باش.
لطفاً نه، آب خیلی سرده.
خب، پس برو بالا برای شستن.
نه، نه، نه، اون... اوه، بالا آب گرمه.
پس زود باش.
نه، صبر کن، پس شستن هم یه هدیه کریسمسه.
خب، اینم یه هدیه کریسمسه.
خب، اون‌وقت تو دو تا هدیه کریسمس داری، نه فقط یه نصفه.
آره، این که عالیه.
زود باش، حالا برو.
نه، نه، تو لطفاً، لطفاً منو ببر.
وگرنه یه جا دیگه گیر می‌کنم.
شاید روی شونه.
زود باش برو بالا.
حالا می‌تونیم بریم.
بگو ببینم، اصلاً کی کریسمسه؟
روز ۲۴.
دسامبر، خب، چند روز دیگه.
آره، و کی ۲۴
دسامبره؟
من چند بار دیگه باید بخوابم؟
چند بار دیگه باید بخوابی.
و چند تا ایستگاه میریم؟
اینو بهت نمیگم.
منم یه راز دارم.
آره، آره، ولی من از کجا بفهمم اصلاً کی کریسمسه؟
خب، تو کریسمس، من صبح زود بیدار میشم، تو رو از
تختت میارم بیرون و میگم، بوربوکل، الان کریسمسه.
اوه، یه بار دیگه بگو.
نه، اینو بهت نمیگم، چون امروز که کریسمس نیست.
خب، ولی میشه یه بار دیگه بگی.
نه، الان بهت نمیگم.513
اوه، چه قشنگ به نظر میاد.
آره، معلومه که قشنگ به نظر میاد، ولی
وقتی هر روز گفته نشه، قشنگ‌تره.
اوه، چه حیف، من که امروز خیلی دلم می‌خواست کریسمس باشه.
نه، نه، کریسمس فقط یه بار تو ساله، فهمیدی؟
فقط یه بار، ولی می‌تونیم شاید دو بار
کریسمس رو جشن بگیریم و در عوض یه بار بابانوئل رو کوتاه کنیم.
نه، نه، نه، برای همه بچه‌ها فقط یه بار تو سال کریسمسه.
خب، اون‌وقت بوربوکل چی هدیه می‌گیره؟
خب، این راز منه.
و بعد یه آهنگ هم می‌خونیم، با اون زنگوله که دینگ‌دینگ صدا میده...
مثلاً یه آهنگ بخون.
دینگ، دینگ.
اوه، تو ای مبارک...
یا دینگ‌دینگ‌دینگ.
آره، دینگ‌دینگ‌دینگ.
یا شلاخن‌دینگ‌دینگ‌دینگ.