- روزی روزگاری یک تکه چوب بود، - استاد ژپتو، و همچنین یک جیرجیرک،
- یک جیرجیرک سخنگو.
- همچنین یک گربه و یک روباه بودند، - روباه‌هایی بزرگ، با کت و شلوار.
- یک پرتو نور، پری کوچک فیروزه‌ای، - و در یک چشم به هم زدن،
- پینوکیو به دنیا آمد.
- من یک الاغ کوچک به نام پینوکیو هستم، - حتی از بستن یک چشم هم خسته می‌شوم.
- من همه‌چیز داشته‌ام، - و نیازی به دادن چیزی ندارم.
- من دوست دارم بخورم، بخوابم، - و بیشتر از همه بازی کنم.
- و وقتی کاملاً خسته‌ام، - با دستانم پشت سرم، باید استراحت کنم.
- من هرگز حقیقت را نمی‌گویم، - و نمی‌خواهم از پدرم اطاعت کنم.
- و هر کاری که نباید انجام دهم، - را انجام می‌دهم.
- من واقعاً یک الاغ کوچک هستم، - بله، قبول دارم، اما...
- من می‌توانم برای پدرم اشک بریزم، - تا او خوب شود.
- سپس پری او را درمان می‌کند، - و معجزه رخ می‌دهد.
- من یک الاغ کوچک به نام پینوکیو هستم، - حتی از بستن یک چشم هم خسته می‌شوم.
- من همه‌چیز داشته‌ام، - و نیازی به دادن چیزی ندارم.
- و وقتی کاملاً خسته‌ام، - با دستانم پشت سرم، باید استراحت کنم.
- من یک الاغ کوچک به نام پینوکیو هستم، - حتی از بستن یک چشم هم خسته می‌شوم.
- روزی روزگاری...
- یک پادشاه!
- فکر کردم همین را می‌گویی.
- نه بچه‌ها، نه یک پادشاه.
- روزی روزگاری یک تکه چوب بود.
- این چوب خاصی نبود، - فقط یک تکه هیزم ساده بود.
- از آن نوع که در زمستان - در اجاق می‌گذارند تا اتاق را گرم کند.
- پس از ماجراهای بسیار که - برایتان تعریف نمی‌کنم، این تکه چوب
- به دست یک پیرمرد نجار - به نام ژپتو افتاد.
- او می‌خواست از آن یک عروسک شگفت‌انگیز بسازد.
- عروسکی که بتواند برقصد، - شمشیر بازی کند و پشتک بزند.
- با این عروسک، - ژپتو قصد داشت به سراسر جهان سفر کند
- تا لقمه‌ای نان و لیوانی شراب به دست آورد.
- بنابراین یک روز، در اتاق کوچک و محقرش، - استاد ژپتو شروع به تراشیدن عروسکش کرد.
- می‌دانم که این عروسک زیبایی خواهد شد.
- چه نامی باید به او بدهم؟
- بگذار ببینم.
- پینوکیو چطور است؟
- بله، پینوکیو.
- این اسم خیلی زیبایی است.
- و فکر می‌کنم برایش خوش‌شانسی بیاورد.
- سر تقریباً آماده است.
- یک لمس نهایی به بینی.
- حالا تمام شد.
- چه خبر است؟
- چرا، این غیرممکن است.
- اگر با چشمان خودم نمی‌دیدم، باور نمی‌کردم.
- خوب، باید به آن رسیدگی کنم.
اوه اوه، میخوای منو عصبی کنی؟
چقدر تو دماغ زشت و بی ادبی هستی.
حالا خوب گوش کن.
یه بار دیگه فقط دراز شی، کاری میکنم تا ابد همینجوری بمونی.
آهان، میترسی اینجوری ولت کنم.
خب، دوباره کوچیکت میکنم، درست مثل پینوکیو.
فقط یه بار دیگه.
خب، فکر کنم دیگه تموم شد.
آره، حالا دهنشم درست شد.
تموم شد.
هی، خندیدن رو تموم میکنی یا نه؟
گفتم نخند دیگه.
تو واقعا یه بچه شیطونی هستی.
هنوز تمومت نکردم، شروع کردی به بی احترامی به پدرت.
میدونی که این خیلی بده.
بده.
خب، دیگه تموم شد.
کارت تمومه.
کجا داری میری؟
وایسا پینوکیو، وایسا.
برگرد، منو عصبی نکن.
پینوکیو، بیا اینجا.
برگرد، ای بچه شر.
اوه، اینو ببین.
این بچه کیه؟
پینوکیو.
وای، اون از چوبه.
شبیه یه عروسکه.
بیا اینم از شما، آقا.
اوه، خیلی ممنونم جناب پاسبان.
و تو پینوکیو، حسابتو خونه میرسیم.
طفلکی.
اون پیرمرد بدجنس ژپتو کتکش میزنه؟
صد در صد.
اگه این عروسک رو دستش بذاریم، ممکنه تیکه تیکه‌اش کنه.
آره، واقعا حق با توئه.
باید فورا یه کاری کرد.
هی، همونجا وایسا.
تو، جوون، برو پی کارت.
و شما آقای ژپتو، خجالت نمیکشید با بچه ها اینجوری رفتار میکنید؟
میخواستی تیکه تیکه‌اش کنی، هان؟
اصلا اینطور نیست جناب پاسبان.
بهتون اطمینان میدم که من... دیگه بسه.
بیا بریم زندان.
اونجا حسابی ادب میشی.
اینجوری شد که ژپتوی بیچاره رو بردن زندان، و پینوکیوی بازیگوش، نمیدونست کجا بره، برای همین برگشت خونه.
منم.
منم جیرجیرک سخنگو.
من بیشتر از صد ساله که تو این اتاق زندگی میکنم.
خب، از این به بعد، این اتاق مال منه، پس فورا از اینجا برو.
و دیگه هم اینجا پیدات نشه.
مراقب باش پینوکیو.
میدونی سر بچه هایی که به بزرگترا بی احترامی میکنن و پدر مادرهای مهربونشون رو ول میکنن چی میاد؟
هرچی میخوای بگو جیرجیرک.
مهم نیست.
میبینی، من فردا صبح زود دارم میرم، چون اگه بمونم، مجبورم برم مدرسه و درس بخونم، و من اصلا دلم نمیخواد این کارو بکنم.
ای کودن.
اونوقت بزرگ میشی یه خر نادون میشی.
خفه شو، ای جیرجیرک زبون دراز.
خیلی خب پس.
برو یه حرفه درست حسابی یاد بگیر.
میدونی من چی میگم؟
تنها حرفه ای که دلم میخواد یاد بگیرم اینه که از صبح تا شب بخورم و بنوشم و بخوابم.
واسه اطلاع تو، اون احمق هایی که فقط این حرفه رو دنبال میکنن همیشه کارشون به بیمارستان میکشه.
یا زندان.
مراقب باش جیرجیرک.
اگه عصبانی بشم، کارت تمومه.
اوه، عروسک بیچاره.
خیلی برات متاسفم.
معلومه که فقط یه کله چوبی داری.
اوه، واقعا؟
خب، اینم داشته باش.
اونم از چوبه.
بعد از این کار شیطانی، پینوکیو احساس گرسنگی کرد.
و برای همین شروع کرد به گشتن دنبال یه چیزی برای خوردن.
همه خونه رو زیر و رو کرد، اما حتی یه تیکه کوچیک غذا هم پیدا نکرد.
و هرچی بیشتر میگشت، بیشتر گرسنه میشد.
چه وضعیتی.
اگه بابا الان اینجا بود، من اینقدر گرسنه نبودم.
پینوکیو تاوان بدرفتاریش رو داد.
گرسنه و سرد، با پاهایی که روی بخاری بودن خوابید.
اما وقتی خواب بود، پاهاش سر خوردن و افتادن روی زغال های داغ.
و اینجوری، پاهاش بدجوری سوختن.
خوشبختانه، روز بعد، ژپتو از زندان آزاد شد و تونست برگرده خونه.
وقتی پینوکیو رو تو اون وضعیت دید، طبیعتا اونو بخشید.
ژپتو بهش یه چیزی داد بخوره، و براش پاهای جدید خوشگل درست کرد.
بعدش، حتی براش لباس های جدید خوشتیپ، از جنس کاغذ، درست کرد.
آره، لباس ها خیلی بهت میان.
ممنون بابا.
برای جبران، قول میدم پسر خوبی بشم.
یه حرفه یاد میگیرم، و بعدش عصای دستت میشم تو پیری.
اما برای شروع، میخوام همین الان تو مدرسه ثبت نام کنم.
خداحافظ پینوکیو.
اما... اما برای رفتن به مدرسه، باید یه چیز مهم داشته باشم.
اون چیه؟
اوه، چرا، من به کتاب املایی نیاز دارم.
بله، حق با شماست.
چطوری باید یکی برات تهیه کنیم؟
خیلی آسونه.
تو به یه کتاب‌فروشی می‌ری و یکی می‌خری.
بله.
و پولش چی؟
من که ندارم.
خوب، من هم ندارم.
صبر کن، یه فکری به ذهنم رسید.
اما... اما... بابا، داری چیکار می‌کنی؟
تو نمی‌تونی توی این هوا بری بیرون.
بیرون داره برف می‌آد.
بابا داره برف میاد بیرون.
بله، بله، می‌دونم.
ولی زود برمی‌گردم.
نگران نباش.
آه، عزیزم.
بابای بیچاره.
کجا رفته، نمی‌دونم.
تو این سرمای وحشتناک بیرون رفت.
ممکنه ذات‌الریه بگیره.
کتت کو؟
کت من؟
آره، بله.
فروختمش.
تو کتت رو فروختی؟
اما چرا؟
چون توش خیلی گرمم می‌شد.
می‌دونم چیکار کردی.
تو اون رو فروختی تا برام یه کتاب املایی بخری.
آه، بابا، بابای عزیزم.
صبح روز بعد، پینوکیو که پر از نیت‌های خوب بود
زود از خانه بیرون رفت تا به مدرسه برود.
خداحافظ بابا.
خداحافظ پسرم.
مواظب باش وقتی از خیابون رد میشی و تلاش کن.
چشم.
نگران نباش، من یه شاگرد نمونه خواهم بود.
بابای بیچاره.
برام یه کتاب املایی خرید، و حالا او درحالی‌که
آستین‌هاش بالاست و در این هوای سرد هم مونده.
آه، بله.
فقط والدین می‌دونن چطور این‌طور فداکاری‌های بزرگی بکنن.
گوش کن.
این چه موسیقیه؟
چه حیف که الآن باید برم مدرسه.
در غیر این صورت...
خوب، این کاریه که می‌کنم.
امروز می‌رم موسیقی رو می‌شنوم و فردا می‌رم مدرسه.
برای مدرسه وقت هست.
من جوانم.
بیاین جلو، بیاین جلو برای بزرگ‌ترین نمایش روی زمین.
بزرگ‌ترین رقصنده‌ها، بزرگ‌ترین موسیقیدان‌ها،
بزرگ‌ترین آکروبات‌بازها، و بزرگ‌ترین جمعیت.
شما می‌خندین، گریه می‌کنین، بله، شما هفت عجایب جهان رو می‌بینید.
بزرگ‌ترین نمایش روی زمین.
بیاین جلو، خانوم‌ها و آقایون، بیاین جلو.
چه خبره؟
اون تابلو رو بخون، متوجه می‌شی.
من با کمال میل اون رو می‌خوندم، اما راستش، امروز بلد نیستم بخونم.
چه کله‌شقی.
در این صورت، من اون رو براتون می‌خونم.
نوشته بزرگ‌ترین نمایش عروسکی دنیا.
اوه، و چقدر باید بدیم تا بریم داخل؟
فقط چهار سکه.
ببخشید.
ممکنه تا فردا چهار سکه به من قرض بدین؟
من با کمال میل این کار رو می‌کنم، اما راستش، امروز نمی‌تونم پولی قرض بدم.
خوب، پس، می‌تونم ژاکت جدیدم رو بهتون بفروشم؟
ها، ژاکت کاغذی.
منو نخندون.
اگه بارون بیاد، ژاکت خداحافظ.
کفش‌های جدیدم رو می‌خواین؟
مطمئناً، برای آتش زدن خوبن.
خوب، پس، کلاهم چطور، ها؟
کلاهی که از نون درست شده، به چه دردی می‌خوره؟
خیلی خوب، پس، به من چهار سکه برای کتاب املایی می‌دی؟
نوئه.
گوش کن، من نمی‌تونم باهات معامله کنم.
به هر حال، تو هنوز به سن قانونی نرسیدی.
من کتاب املایی رو به چهار سکه می‌خرم.
بفرمایین.
متشکرم.
آه، خدای من.
نه، نه، نه، من با اون شرایط موافقت نمی‌کنم، اصلاً.
نه، من با دخترت ازدواج نمی‌کنم، خیلی پیره.
شما به من دو قطعه طلا قول دادی، و حالا باید به قولت عمل کنی.
متشکرم، متشکرم، متشکرم، متشکرم.
اونجا رو ببین، پینوکیو هستش.
پینوکیو؟
آره، واقعاً پینوکیوئه.
هی، پینوکیو، به ما ملحق شو.
ادامه نمایش.
اون مزخرف نیست، می‌شنوی؟
این همه هیاهو برای چیه، ها؟
پولی‌کن داره میاد، وای خدا.
آتش‌خوار، آتش‌خوار!
چرا اومدی اینجا و تو تئاتر من این‌همه آشوب درست کردی؟
جواب بده!
من هیچ کاری نکردم، ای آقا، من هیچ کاری نکردم، خواهش می‌کنم...
دیگه بسه.
اگه چشمام منو فریب نمی‌دن، تو از چوب درست شدی، مگه نه؟
آتش‌خوار، بله، بدون شک اگه من تو رو بندازم توی آتیش،
یه شعله خوب برای تموم کردن پخت کباب می‌شه.
بندازینش تو آتیش!
اون دوست ماست.
بندازینش تو آتیش!
نه، نه، نه، نه!
آه بابا، لطفا بیا و نجاتم بده!
این نشونه خوبیه، پینوکیو.
استاد نمایش، آتش‌خوار، عطسه کرده.
و این یعنی این که داره یکم نسبت به تو احساس تأسف می‌کنه.
آره، درسته.
آتش‌خوار بعضی وقتا خیلی عجیبه.
به جای گریه کردن وقتی ناراحته، عطسه می‌کنه.
بنابراین حالا تو امنی.
بله.
بس کن اون ناله و آه و ناله رو.
اشکات مستقیم به معده‌ام رفته و حالا اون‌قدر گشنمه که می‌تونم یه...
خدا برکتت بده، آقای مهربون.
متشکرم.
و بابات و مامانت، آیا هر دو هنوز زنده‌ان؟
بابام، بله.
اما مامان...
کی می‌دونه چه فاجعه‌ای می‌شد واسه پدر پیرت
اگه واقعاً تو رو انداخته بودم توی اون آتیش.
پیرمرد بیچاره.
دلم براش می‌سوزه.
خدا برکتت بده.
متشکرم.
به هر حال، شما هم باید واسم تأسف بخورید، چون من
دیگه چوبی ندارم که اون گوشت رو تموم کنم.
یه لحظه صبر کن.
این یعنی به جای تو، باید
یکی دیگه از عروسکای شرکتم رو بسوزونم.
هی، افسرا!
هارلکین رو بگیرین و بندازینش تو آتیش.
می‌خوام گوشتم خوب کباب بشه.
اوه، لطفاً نه.
نه، نه، نه، نه.
رحم کن، آقای آتش‌خوار.
چطور جرأت می‌کنی منو صدا کنی آقای... لطفاً رحم کن، قربان.
چطور جرأت می‌کنی منو قربان صدا کنی.
لطفاً رحم کن، اعلاحضرت.
چطور جرأت می‌کنی منو اعلاحضرت صدا کنی.
رحم کن، والاحضرت.
اوه، این بهتره.
از من چی می‌خوای؟
جون مادرت با هارلیکینِ من کاری نداشته باش.
رحم؟
رحم به چه درد می‌خوره؟
اگه بخوام تو رو نجات بدم، اون یکی رو باید کباب کنم.
آخه من دلم یه گوشتِ حسابی کباب‌شده می‌خواد.
خب، پس فهمیدم باید چیکار کنم.
هارلیکین رو ول کنین، افسرها!
توروخدا منو بذارین جاش، منو بندازین تو آتیش.
عجب بچه باحالی هستی تو.
عجب شیطونی.
بیا اینجا یه بوس بده.
هارلیکین؟
آره، آره.
من نجاتت می‌دم.
نگران نباش.
امشب مجبورم گوشت نیم‌پز بخورم.
خفه شین!
حالا بگو ببینم، بابات چیکارس؟
نجاره.
خب، پول خوبی درمیاره؟
انقدر درمیاره که تو جیبش هیچی نیست.
فکرشو بکن، واسه اینکه یه کتاب دیکته برام بخره، مجبور شد کتش رو
توی اون سرما بفروشه.
طفلکی.
واقعاً دلم براش می‌سوزه.
بگیر، این پنج تا سکه طلا رو.
برو بده به بابات.
سلام منم بهش برسون.
آخ، خیلی ممنون، سرورم.
بعد از تشکر از آتیش‌خور، پینوکیو راه افتاد سمت خونه.
ولی تو راه، بدبختانه خورد به دو تا دزد.
یه گربه که خودشو زده بود به کوری و
یه روباه که خودشو زده بود به لنگی.
اوه، آقایون محترم، بابای منو ندیدین؟
چرا، چرا.
دااشت چیکار می‌کرد؟
وای، داشت تو آستیناش کار می‌کرد و از سرما می‌لرزید.
آخ، بابای بیچاره‌ام.
ولی دیگه نمی‌لرزه، چون من دیگه پولدار شدم.
پولدار؟ تو؟
یه آدم پولدار؟ شنیدی چی گفت؟
دلیلی نداره بخندین.
معذرت می‌خوام اگه دهنتون رو آب انداختم.
ولی ایناهاش، اگه تا حالا ندیدین، پنج تا سکه طلا.
قشنگن، نه؟
خیلی قشنگن.
بگو ببینم، دوست داری چطوری دو برابرشون کنی؟
دو د دو برابر بشن؟
یعنی چی؟
خب، خیلی ساده‌ست.
از این پنج تا سکهٔ ناقابل، می‌تونی صد تا، هزار تا،
دو هزار تا به دست بیاری.
خیلی دلم می‌خواد، واقعاً.
ولی چطوری ممکنه؟
خب، واقعاً خیلی سادست.
به جای اینکه الان برگردی خونه، باید با ما بیای.
کجا می‌خواین منو ببرین؟
اوه، دور نیست.
اصلاً دور نیست.
به سرزمین کله‌گوشتی‌ها.
نه.
نه، بهتره نرم.
فکر کنم بهتره همین الان برگردم خونه.
مطمئنم بابا منتظره.
بیچاره.
کی می‌دونه تو این حال چقدر داره عذاب می‌کشه.
از اون گذشته، جیرجیرکِ حرف‌زن هم خیلی درست گفت که بچه‌هایی که
به حرف پدر مادرشون گوش نمی‌دن، هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسن.
اه!
اگه اینطوریه، پس *** توش.
*** توش.
این پنج تا سکه طلای تو بین امروز صبح
و فردا ممکنه تبدیل به دو هزار تا بشه.
ولی چطور ممکنه؟
چطور ممکنه؟
بهت می‌گم.
ببین، مطمئنم می‌دونی که تو کشور کله‌گوشتی‌ها،
یه مزرعهٔ خیلی خوشگل هست به اسم مزرعهٔ معجزه‌ها.
معجزه‌ها.
و تو باید یه چالهٔ کوچولو اونجا بکنی.
باید، مثلاً، یکیشون رو اونجا چال کنی.
سکه طلا رو.
بعد اون چاله کوچولو رو پر کنی و روش آب بریزی.
بعدش یکم نمک بریزی روش و بعدش بری آروم بخوابی.
آروم بخوابی.
و صبح روز بعد، چی پیدا می‌کنی؟
چی پیدا می‌کنی؟
چی پیدا می‌کنم؟
اونجا یه درخت بلوط بزرگ و خوشگل پیدا می‌کنی.
اما به جای برگ‌های سبز، هزار تا سکه طلا می‌بینی که رو درخت دراومده.
اوه، چه باحال.
ولی واقعاً راسته؟
صد در صد.
معلومه.
معلومه که راسته.
من شبیه آدم دروغگوام؟
نه بابا.
اوه، نه، نه، نه.
خب، نظرت چیه؟
اگه وقت رو تلف نکنیم، می‌تونیم تو راه به
مهمون‌سرای گاو گوشتی یه سر بزنیم.
خب، بریم، پینوکیو؟
من تضمین می‌کنم که خیلی پولدار می‌شی.
اوه، این خیلی آسونه.
خیلی ساده‌ست.
فرض کن هر سکهٔ طلا شی پونصد تا سکهٔ طلا بسازه.
پونصد رو در پنج ضرب کن و صبح
دقیقاً دو هزار و پونصد تا سکه طلا پیدا می‌کنی.
اوه، این واقعا معجزه‌ست.
می‌خوام منصفانه باهات تقسیمش کنم.
اول دو هزارتاشو برمی‌دارم، پونصدتاشو میدم به تو.
اوه نه، نه، نه، نه.
اصلاً.
به هیچ وجه.
ببین، ما برای منافع شخصی‌مون کار نمی‌کنیم.
ما فقط برای پولدار کردن دوستای عزیزمون کار می‌کنیم.
دوستای ما.
اوه، واقعاً؟
شما دو تا مهربون‌ترین آدم‌هایی هستین که تا حالا دیدم.
نمی‌دونم چطوری ازتون تشکر کنم.
واقعاً اینطوری فکر می‌کنی؟
نه، نه، نه، خواهش می‌کنم.
داری زیاده‌روی می‌کنی.
آقا گارسون!
چی میل دارین آقایون؟
ما دو تا از بهترین اتاق‌هاتون رو می‌خوایم.
یکی برای آقا پینوکیو، یکی هم برای من و همراهم.
قبل از اینکه دوباره راه بیفتیم، فکر کنم یه کم خورشت بخوریم بد نباشه.
فقط لطفاً یادت نره، دوست من، دقیقاً سر نیمه‌شب
می‌خوایم بیدارمـون کنی که به راهمون ادامه بدیم.
واضحه؟
بله، آقایون.
بیدارتون می‌کنم.
خوبه.
خب، حالا بریم بخوابیم.
بریم بخوابیم.
آقا پینوکیو، این صاحب مهمون‌خونه‌ست.
اومدم بگم ساعت دوازده شده.
اوه، ممنون.
دوستای من، اونا بیدار شدن دیگه؟
اتفاقاً دو ساعت پیش رفتن.
رفتن؟
چرا اینقدر عجله‌ای رفتن؟
چون به گربه خبر رسیده بود که بچه
کوچیک‌ترین بچه‌ش با یه عالمه سینه پهلو بستری شده.
اوه، پول شام رو دادن؟
نه، معلومه که نه.
اونا خیلی باادب‌تر از این حرفان که به این شکل به حضرتعالی توهین کنن.
عجب بدبختی‌ای.
چون اگه توهین می‌کردن خیلی راحت‌تر بود.
دوستای من نگفتن کجا منتظرم می‌مونن؟
گفتن صبح زود توی «دشت معجزه» منتظرتن.
هوم، یه دقیقه هم نباید تلف کنم.
حتی نمی‌دونم چطوری باید برم «دشت معجزه».
کیه؟
من شبح «جیرجیرک سخنگو» هستم.
شبح «جیرجیرک سخنگو»؟
از من چی می‌خوای؟
می‌خوام یه نصیحتی بهت بکنم.
همین الان برگرد و پولی که برات مونده رو ببر بده به اون پدر پیرت که
شب و روز گریه می‌کنه و دیگه امیدی به دیدن دوباره‌ی تو نداره.
گوش کن، جیرجیرک.
فردا پدرم خیلی پولدار می‌شه، چون این چهار
تا سکه‌ی طلایی که اینجا دارم قراره تبدیل به دو هزار تا بشه.
اوه، نه.
باور نکن پسر جون.
کسایی که قول می‌دن یه شبه پولدارت کنن، یا دیوونه‌ن
یا از اون بدتر، کلاهبردار.
بهشون توجه نکن.
برگرد.
نه، من می‌خوام برم.
هوا خیلی تاریکه.
من با این حال می‌خوام برم.
راه خیلی خطرناکه.
من نمی‌ترسم.
یادت باشه، بچه‌هایی که همیشه می‌خوان هر کاری رو
به روش خودشون انجام بدن، دیر یا زود پشیمون می‌شن.
بازم همون داستان همیشگی.
خب، شب بخیر، جیرجیرک.
خداحافظ، پینوکیو.
امیدوارم خدا از دست دزدای سر گردنه و آدمکش‌ها حفظت کنه.
اوه، واقعاً اینجا خیلی تاریکه، ولی مهم نیست.
اصلاً نمی‌ترسم.
اون حرفای چرت و پرت درباره‌ی آدمکش‌ها رو هم باور نمی‌کنم.
آدمکش‌ها یه جور داستان قدیمی‌ان که برای
بچه‌های کوچولویی که می‌ترسن و می‌خوان شبونه تنهایی برن بیرون تعریف می‌کنن.
تازه، اگه یه وقت هم با آدمکش‌ها روبرو شدم، تو چشماشون زل می‌زنم و
بهشون می‌گم: آقای آدمکش، از جون من چی می‌خوای؟
اینطوری بهشون نشون می‌دم که نمی‌تونن با من شوخی کنن.
اونا هم می‌رن دنبال کارشون و منو تنها می‌ذارن.
انگار همین الان دارم می‌بینمشون.
چند تا کلمه محکم کافیه تا اون آدمکش‌ها سریع فرار کنن.
و اگه یه وقت اون آدمکش‌ها اونقدر بی‌ادب بودن که ولم نکردن،
خب اون وقت خیلی سریع کارشونو تموم می‌کنم، درست همونجا.
فکر کنم دارن تعقیبم می‌کنن.
اگه اونا آدمکش باشن چی؟
سکه های طلا رو کجا قایم کنم؟
فکر کنم توی دهنم قایمشون کنم.
یا پولتو بده یا جونتو، یا جونتو.
پولتو بده وگرنه می‌کشیمت، می‌کشیمت.
آره، تو رو می‌کشیم، پدرتو هم می‌کشیم، پدرتو.
پس تو داری اونا رو توی دهنت قایم می‌کنی، ها؟
بریزشون بیرون، بریزشون بیرون.
و اینطوری پینوکیو که هنوز توسط آدمکش‌ها تعقیب می‌شد،
برای کیلومترها توی جنگل‌ها و دشت‌ها دوید تا اینکه هوا روشن شد.
معلومه که اون با اون قسمت از
کشور آشنا نبود، برای همین یه بار به این طرف می‌دوید، یه بار به اون طرف.
حتی دوباره به عقب برگشت و دور خودش چرخید تا ردی از خودش باقی نذاره.
ولی مهم نبود به کدوم طرف می‌دوید، اونا درست پشت سرش بودن.
تا اینکه صبح شد.
نجات پیدا کردم!
پینوکیو در زد و در زد ولی فایده‌ای نداشت، و التماس کرد که در رو باز کنن.
پری‌ای که موهای آبی تیره داشت و توی اون خونه زندگی می‌کرد، می‌خواست پینوکیو رو به خاطر
شیطنت‌هاش و نافرمانی‌هاش مجازات کنه.
برای همین پینوکیو دوباره توسط دزدا گیر افتاد، دزدا برای اینکه مجبورش کنن دهنش رو باز کنه،
اون رو از بلندترین شاخه‌ی یه درخت بلوط بزرگ که اون نزدیکی بود آویزون کردن.
در همین حین، یه باد شدید از سمت شمال شروع به وزیدن کرد، بادی که با خشم زوزه می‌کشید و
با عصبانیت عروسک بیچاره رو به این طرف و اون طرف تاب می‌داد، درست
مثل زنگوله‌ای که دارن برای جشن به صدا درش میارن.
پینوکیو دیگه احساس می‌کرد آخر خطه.
ولی پری‌ای که موهای آبی تیره داشت دلش به حالش سوخت و تصمیم گرفت نجاتش بده،
و دستور داد اون رو به داخل خونش ببرن.
پینوکیو نجات پیدا کرد!
بیا، بهتره این دارو رو بخوری.
تا چند روز دیگه حالت خیلی بهتر می‌شه.
تلخه یا شیرین؟
تلخه، ولی برای تو خوبه.
اگه تلخه، نمی‌خوامش.
حالا فقط اون دارو رو بخور.
ولی من از چیزای تلخ خوشم نمیاد.
اگه بخوریش، بعدش بهت یه کم شکر می‌دم.
نه!
اول شکرو می‌خوام، بعدش دارو رو می‌خورم.
خیلی خب.
اینم شکر.
خیلی خوشمزه‌ست!
ای کاش شکر هم یه جور دارو بود، اون وقت هر روز می‌خوردمش.
حالا باید به قولت عمل کنی.
بخور دیگه، دارو رو بخور.
اوه، نمی‌تونم اینطوری بخورمش.
ببین، اِ... چرا نمی‌تونی؟
چون، اِ، چون اون بالشتک روی زانوم داره اذیتم می‌کنه.
اوه، واقعاً؟
خیلی خب.
بیا، دیگه نیست.
اوه، فایده نداره.
من نمی‌تونم این دارو رو بخورم.
حالا، حالا، دیگه چی داره اذیتت می‌کنه؟
چرا، اِ، چرا، اِ، در اون اتاق بازه.
اوه، بله؟
ببین، چطوری سعی می‌کنم خوشحالت کنم؟
من اصلاً نمی‌تونم این دارو رو بخورم، نه، نه، و نه.
اگه نخوریش، می‌میری.
از مردن نمی‌ترسی؟
فکر کنم ترجیح می‌دم بمیرم تا این دارو رو بخورم.
باشه، اگه اینطوریه.
اوه،
این موجودات!
چی می‌خوان؟
اومدیم تو رو با خودمون ببریم.
منو ببرید؟
اما چرا؟
من که هنوز نمرده‌ام.
فقط یه کم دیگه مونده.
اگه دارو رو نخوری، تا چند دقیقه دیگه، مطمئن باش می‌میری.
اوه، پری مهربون، دارو کجاست؟
لطفاً بهم بده.
من نمی‌خوام الان بمیرم. اوه، خواهش می‌کنم، همه‌شو می‌خورم.
بعد از خوردن دارو، پینوکیو کاملاً خوب شد و شروع کرد به
تعریف کردن ماجراهای وحشتناکش برای پری با موهای آبی.
نیازی به گفتن نیست، اون ماجراها رو حتی بیشتر
از چیزی که بود وحشتناک جلوه داد، با کلی اغراق.
اون دو تا آدمکش منو از یه درخت آویزون کردن
تا چهار تا سکه‌ی طلا که داشتم رو بدزدن.
پینوکیوی بیچاره.
حالا بگو ببینم، با اون چهار تا سکه‌ی طلا چیکار کردی؟
خب، همه‌شون رو گم کردم.
آها، فهمیدم.
کجا؟
تو جنگل، همین نزدیکی‌ها.
اوه، اینطوره؟
ولی یه لحظه صبر کن، شاید همه‌شون رو با دارو قورت دادم.
وای، نگاه کن، نگاه کن.
چرا می‌خندی؟
من به این همه دروغی که می‌گی می‌خندم.
تو از کجا می‌دونی که من دارم کلی دروغ می‌گم؟
خب، خیلی ساده‌ست.
دروغا رو خیلی راحت می‌شه تشخیص داد، چون دو جور دروغ داریم.
دروغایی که پاهای کوتاهی دارن و دروغایی که دماغ دراز دارن.
و مال تو، کاملاً مشخصه، از اوناییه که دماغ دراز دارن.
منو ببخش، لطفاً، پری مهربون.
دیگه بهت دروغ نمی‌گم.
التماس می‌کنم، برو و من خوب می‌شم.
قول می‌دم.
خیلی خب، این بار تو رو به خاطر دروغ گفتنت می‌بخشم.
ولی بهت هشدار می‌دم، دیگه نمی‌خوام هیچ دروغی بشنوم.
فهمیدی؟
بله، پری کوچولو، دیگه دروغ نمی‌گم
هرگز، هرگز.
نگاه کن، بینیم.
مثل قبل شده.
پرنده‌ها همه‌شو خوردن.
تو فرستادیشون، مگه نه؟
ممنون.
تو با من این‌قدر خوبی که من… که من…
کاش می‌تونستم بهت بگم چقدر دوستت دارم.
و منم خیلی دوستت دارم.
و اگه بخوای، می‌تونی همیشه همین‌جا با من بمونی.
اوه، با کمال میل می‌مونم.
ولی بابای پیر و بیچاره‌ام…
من به همه چیز فکر کردم و به پدرت هم خبر دادم
و به زودی اینجاست.
اوه، واقعاً؟
اوه، چقدر عالی.
خب، در این صورت، می‌تونم برم به استقبالش؟
نمی‌تونم صبر کنم که بتونم اون پیرمرد بیچاره رو ببوسم،
که این‌قدر به خاطر من زجر کشیده.
برو.
ولی حواست باشه راه رو گم نکنی.
از مسیری که تو جنگل هست برو و به هیچ وجه ازش خارج نشو.
فقط اینطوری می‌تونی پدرت رو ملاقات کنی.
یادت باشه.
نگران نباش، پری کوچولو.
حواسم هست.
خداحافظ، پری مهربون.
ولی البته، همون‌طور که می‌تونید تصور کنید، پینوکیو به قولش عمل نکرد.
از مسیر جنگل خارج شد تا یه راه میان‌بر بزنه.
و این‌طوری، به جای ملاقات با پدرش، ژپتو،
دوباره با گربه و روباه ملاقات کرد.
اوه، پینوکیوی عزیز من، چی باعث شده این‌جا باشی؟
چی باعث شده این‌جا باشه؟
خب، این یه داستان خیلی طولانیه، دوستای من.
یه روز دیگه براتون تعریف می‌کنم.
الان باید برم و با پدرم ژپتو ملاقات کنم که داره می‌آد این‌جا.
و سکه‌های طلات کجان؟
اوه، هنوز اینجان، تو جیبم، به جز
اون یکی که تو مهمان‌سرای خرچنگ قرمز خرج کردم.
و فکر کن که به جای چهار تا سکه کوچولوی بی‌ارزش، فردا می‌تونی
راحت‌تر از هزار تا داشته باشی، شاید دو هزار تا.
چرا به حرف خوب من گوش نمی‌دی؟
چرا نمی‌ری و تو “دشت معجزه‌ها” نمی‌کاریشون؟
امروز صبح نمی‌تونم.
یه روز دیگه این کارو می‌کنم.
اوه، یه روز دیگه خیلی دیر می‌شه.
آره، خیلی دیر.
چرا؟
چون، می‌بینی، اون دشت رو یه ارباب خیلی قدرتمند خریده و
از فردا، هیچ‌کس نمی‌تونه اجازه کاشت سکه‌هاش رو اون‌جا بگیره.
خب، در این صورت، بهم بگو، تا “دشت معجزه‌ها” خیلی راهه؟
اوه نه، نزدیکه.
همین نزدیکی‌هاست، حومه دهکده “کله‌خر”.
کله‌خر.
خب، البته، اگه یه روز دیگه خیلی دیر باشه
پس، در این صورت،همین الان بریم اون‌جا.
فقط اینطوری می‌شه که وقتی برگشتم خونه پری آبی، پدرم رو می‌بینم.
خوبه، خوبه، خوبه، پینوکیو.
دیگه بسه.
حالا، همه‌ی سکه‌های طلاتو بذار تو اون سوراخ و روش رو بپوشون.
و روش رو بپوشون.
هوم؟
درست شد؟
هوم، عالیه، آره.
عالی.
بهت می‌گم، یه اثر هنریه.
یه اثر هنری.
خب، حالا چیکار کنیم؟
پینوکیوی کوچولوی عزیز، الان کاری لازم نیست بکنیم، فقط باید صبر کنیم.
هر کدوممون به کار خودمون مشغول می‌شیم. بعد فقط کافیه حدود بیست دقیقه دیگه برگردی این‌جا و
می‌بینی که همه‌ی شاخه‌ها پر از سکه‌های طلا شده.
پر از سکه‌های طلا.
اوه، واقعاً؟
چقدر عالی.
بعد به هر دوتون یه هدیه می‌دم.
اوه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
ما هیچ هدیه‌ای نمی‌خوایم.
نه، چون برای ما کافیه که بهت یاد دادیم چطوری بدون هیچ تلاشی پولدار بشی و این خودش بهترین هدیه‌ست.
خداحافظ، پینوکیو.
خداحافظ، دوستای عزیز، خداحافظ و خدا بهتون پاداش بده.
پینوکیو رفت به دهکده‌ی نزدیک و با بی‌صبری شروع کرد به شمردن دقیقه‌ها.
در همین حال، رؤیای لحظه‌ای رو می‌دید که به “دشت معجزه‌ها” برمی‌گرده
تا همه‌ی سکه‌های طلا رو که روی شاخه‌های درخت جادویی پیدا می‌کنه جمع کنه،
که طبق پیش‌بینی گربه و روباه
به زودی ظاهر می‌شد.
او رؤیای صدها سکه طلا رو می‌دید، بعد هزاران، بعد میلیون‌ها.
تصورش پایانی نداشت.
اوه، وقتی عجله داری، انگار زمان اصلاً نمی‌گذره.
چی شده؟
تا یه کم دیگه خیلی پولدار می‌شم.
کی می‌دونه چقدر سکه طلا اون‌جا پیدا می‌کنم.
و اگه به جای 2000 تا 5000 تا یا
حتی 100000 تا پیدا کنم، ثروتمندترین آدم روی زمین می‌شم.
بعد می‌تونم یه قصر بزرگ، هزاران اسباب‌بازی، یه زیرزمین پر از نوشیدنی
و یه کمد بزرگ پر از خوراکی بخرم،
کاسترد، کیک شکلاتی و شیرینی خامه‌ای.
الان ظهر شده.
وقت رفتنه.
خب، این منم.
اوه، چقدر هیجان‌زده‌ام.
کی می‌دونه چقدر طلا پیدا می‌کنم.706
حالا، حالا، شجاع باش.
اوه!
مگه می‌شه که درخت جادویی هنوز پول درنیاورده باشه؟
شاید به یه کم آب بیشتر نیاز داره.
اوه،
بس کن، موجود بی‌ادب.
اجازه هست بپرسم به چی می‌خندی؟
من به اونکله‌پوک‌هایی می‌خندم که باور می‌کنن
همه‌ی چرت و پرت‌هایی رو که بهشون می‌گن و سرشون کلاه می‌ره.
توسط کلاه‌بردارای حیله‌گر.
منظورت منم؟
آره، کی جز تو؟
منظورم تویی.
پینوکیوی بیچاره، که این‌قدر احمق و زودباوره
که باور می‌کنه می‌شه پول رو کاشت.
توضیح بده، باشه؟
هنوز نفهمیدی که وقتی تو نبودی، گربه و روباه برگشتن این‌جا و همه‌ی سکه‌های طلات رو دزدیدن
که تو اون سوراخ دفن کرده بودی و بعد مثل قهرمان دنیا فرار کردن تا اون کلاه‌بردارا رو بگیرن؟
و بعد فرار کردن مثل قهرمان جهان تا اون کلاه‌بردارا رو بگیرن؟
نه، امکان نداره.
امکان نداره.
دو تا آدم خوب، دو تا دوست عزیز.
باورم نمی‌شه.
امکان نداره.
اوه، این‌جا نیست.
پولم دیگه این‌جا نیست.
همه‌ی اونچه رو که داشتم ازم دزدیدن.
بعد از اینکه به خاطر گوش ندادن به نصیحت‌های خوب کریکت سخنگو دزدیده شد، پینوکیو چند تا ماجرای وحشتناک دیگه هم داشت.
و در نهایت، خسته و دلسرد، تصمیم گرفت
که برگرده پیش پری آبی و ازش طلب بخشش کنه.
ولی یه غافلگیری زشت در انتظارش بود.
خونه‌ی پری آبی دیگه اون‌جا نبود.
ولی من می‌دونم این‌جا بود.
خونه دقیقاً همین‌جا بود.
مگه می‌شه دیگه این‌جا نباشه؟
پری کوچولو!
این‌جا قبر پری با موهای آبیه.
اون از غم و اندوه بعد از اینکه پینوکیو ترکش کرد، مرد.
پری کوچولو!747
پری مهربون!
به من بگو که این درست نیست!
به من بگو که واقعاً نمرده‌ای!
اوه، لطفاً جوابمو بده!
چرا من نمرده‌ام؟
چون همه می‌دونن که من خیلی بدم، ولی تو، تو خیلی فوق‌العاده بودی!
و بابای پیر و بیچاره‌ام، الان کجاست؟
من دیگه هیچ‌کس نیستم.
اگه دوستم داری، دوباره زنده شو، لطفاً.
برگرد و مثل قبل باش.
نمی‌بینی که من کاملاً تنهام و همه ترکم کردن؟
هی اون‌جا، پسر کوچولو!
کی داره صدام می‌کنه؟
منم، قمری کوچولو.
بهم بگو، تصادفاً تو بین آشناهات یه عروسک کوچولو به اسم پینوکیو نداری؟
پینوکیو؟
گفتی پینوکیو؟
ولی من خود پینوکیوام!
پس حتماً ژپتو رو هم می‌شناسی.
اوه، البته که می‌شناسم!
ژپتو بابامه!
ولی بهم بگو، خبری داری؟
ژپتو زنده است؟
درباره‌ی من حرف زد؟
اوه، لطفاً به خاطر خدا جوابمو بده!
ترکش کردم کنار ساحل.
ژپتو داشت یه قایق کوچولو می‌ساخت تا دنبال تو تو اقیانوس بگرده.
اوه، بابای بیچاره‌ام!
بهم بگو، اون ساحل چقدر از این‌جا دوره؟
اوه، بیشتر از هزار مایل.
هزار مایل؟
اوه، اگه می‌تونستم یه جفت بال مثل تو بخرم!
اگه دوست داری، می‌تونم تو رو ببرم اون‌جا.
اوه، ولی چطوری؟
رو کولم.
تو خیلی سنگینی؟
سنگین؟
من؟
نه، اصلاً!
من مثل یه پر سبک‌ام!
و این‌طوری بود که کبوتر، با پینوکیو که سوار پشتش بود، تمام روز و شب پرواز کرد.
و از کشورهای زیادی عبور کردن، که مردمش به زبان‌های مختلفی صحبت می‌کردن.
ولی پینوکیو اون‌قدر ناراحت بود که علاقه‌ای بهشون نشون نداد.
بالاخره، با طلوع آفتاب، کبوتر پینوکیو رو روی یه صخره درست کنار ساحل گذاشت.
متأسفانه، ژپتو قبلاً با قایق کوچکش به راه افتاده بود، در حالی که یه طوفان وحشتناک بالای دریا در حال شکل‌گیری بود.
وحشتناک بالای دریا در حال شکل‌گیری بود.
من
دیگه نمی‌تونم ببینمت!
ژپتو، صبر کن!
منتظرم باش!
من دارم میام دنبالت!
پینوکیو با شجاعت خودش رو تو دریای طوفانی انداخت
تا سعی کنه پدرش، ژپتو رو نجات بده.
ولی متأسفانه، نتونست پیداش کنه.
بعد از ساعت‌ها این‌ور و اون‌ور رفتن، پینوکیو توسط امواج به ساحل یه جزیره پرت شد، که یه شهری به اسم شهر زنبورهای فعال توش بود.
پینوکیو به ساحل یه جزیره پرت شد، که یه شهری به اسم شهر زنبورهای فعال توش بود.
پینوکیو نزدیک ظهر به شهر رسید.
خیلی خسته بود، ولی از همه مهم‌تر، خیلی گرسنه و تشنه بود.
ببخشید خانم، می‌تونم یه کم از اون آب رو بخورم؟
البته که می‌تونی.
هرچقدر دوست داری بخور.
اوه، ممنون.
اوه، چه خوب بود.
دیگه تشنه نیستم، ولی گرسنه‌ام.
اوه، آره، دارم از گرسنگی می‌میرم.
خب، اگه تو حمل کردن یکی از این کوزه‌های آب به من کمک کنی
بهت یه تیکه نون بزرگ می‌دم.
و یه بشقاب گل کلم با سس پنیر هم بهت می‌دم.
و بعد از اون، یه دسر خوشمزه از آجیل و کشمش هم بهت می‌دم.
اوه، خب، فکر کنم کوزه‌ی آب رو به خونه‌تون ببرم.
اوه، خب، از غذایی که بهت دادم لذت بردی؟
می‌تونم بگم به خوشمزگی غذاهایی بود که
برام درست می‌کرد… که برام درست می‌کرد…
چرا این‌جوری زل زدی؟
به موهات نگاه می‌کنم.
آبی تیره است.
آره، عجیبه، نه؟
آره.
تو شبیه… منو یاد…
اوه، آره، آره، همون صدا و همون موهای آبی تیره، حتی چهره.
تو دقیقاً مثل اونی.
اوه، پری کوچولو، پری مهربونم، خودتی، می‌دونم.
اوه، دیگه منو به گریه ننداز.
فقط خودت می‌دونی چقدر گریه کردم.
تو موجود کوچولوی عزیزی، پس می‌دونی من کی‌ام.
آره، و فقط به خاطر اینه که دوستت دارم که شناختمت.
و حالا که پیدات کردم، دیگه هرگز ترکت نمی‌کنم.
هرگز، هرگز.
همیشه باهات می‌مونم.
فقط… چیه؟
خب، فقط اینه که اگه بدونی چقدر خسته‌ام از اینکه همیشه یه عروسک باشم و
دیگه بزرگ نشم.
اگه فقط می‌دونستم چطوری یه پسر کوچولوی واقعی بشم.
می‌تونی بشی، فقط باید لیاقتشو داشته باشی.
اوه، واقعاً؟
و برای اینکه یه پسر واقعی بشم باید چیکار کنم؟ باید یاد بگیری مثل یه پسر کوچولوی خوب رفتار کنی.
اوه، این که آسونه.
اگه بخوام می‌تونم رفتار کنم.
این‌قدرها هم آسون نیست.
اول از همه، یه پسر کوچولوی خوب خیلی حرف‌شنو است.
آره، من حرف‌شنو نیستم، درسته.
و بعد پسرهای خوب همیشه راست می‌گن.
در حالی که تو… خب، من گاهی دروغ‌های مصلحتی می‌گم.
و پسرهای خوب باید حاضر باشن به مدرسه برن.
اوه، ولی مدرسه سرمو درد می‌آره.
خیلی خسته‌کننده‌ست.
اوه.
اوه، باشه.
از این به بعد راهمو عوض می‌کنم.
قول می‌دی؟
آره، بهت قول می‌دم.
ولی من فقط به خاطر تو و پدرم این کارو می‌کنم.
اون خیلی اینو می‌خواست، پیرمرد بیچاره.
الان کجاست؟
آه، کی می‌دونه؟
فکر می‌کنی یه روز دوباره بتونم ببینمش؟
البته.
مطمئن باش یه روز دوباره می‌بینیش.
واقعاً منظورت همینه؟
اوه، ممنون، پری کوچولو.
تو با من خیلی خوبی، تقریباً مثل… تقریباً مثل یه مادر واقعی.
می‌تونم صدات کنم مامان؟
آره، البته که می‌تونی.
البته، عروسک کوچولو.
مامان.
اوه، پس واقعاً درست نبود که تو مرده بودی؟
به نظر نمی‌رسه.
اگه می‌دونستی چقدر ناراحت بودم وقتی این‌جا رو خوندم، “این‌جا آرمیده‌است”… می‌دونم.
به خاطر احساسات واقعی تو بود که بخشیدمت و خواستم پیدام کنی.
و به خاطر همینه که از این به بعد من مادرت می‌شم.
اوه، چقدر عالی!
پینوکیو شروع کرد به عمل کردن به قول‌هاش.
به مدرسه رفت و بهترین شاگرد کلاس شد.
متأسفانه، با این حال، یه روز اجازه داد که بعضی از هم‌کلاسی‌هاش اون رو متقاعد کنن که از مدرسه فرار کنه.
و طی یه دعوا، یکی از اون‌ها زخمی شد.
پینوکیو سعی کرد بهش کمک کنه، در حالی که بقیه فرار کردن.
دو تا پلیس که داشتن رد می‌شدن، فکر کردن که
پینوکیو اون پسر رو زده، دستگیرش کردن.
پینوکیو موفق شد فرار کنه، ولی پلیسا
یه سگ بولداگ وحشی به اسم آلی‌دورو رو فرستادن دنبالش.
دارم غرق می‌شم!
خب، حقته، هیولای وحشتناک!
کمکم کن، اوه، پینوکیو!
نذار این‌جوری غرق شم!
نجاتم بده، لطفاً!
خب، اگه نجاتت بدم، قول می‌دی دیگه دنبالم نیای؟
آره!
بهت قول می‌دم!
نذار غرق شم!
لطفاً!
خب، باشه!
اینم از تو!
و حالا امنی!
خداحافظ، آلی‌دورو، و سلام منو به همه برسون!
خداحافظ، پینوکیو!
و ممنون!
تو جونمو نجات دادی!
و تو این دنیا، یه خوبی، خوبی دیگه رو می‌طلبه.
می‌بینی، در اولین فرصت، جبران می‌کنم این کاری رو که کردی.
و این‌طوری، پینوکیو، بعد از نجات آلی‌دورو، دوباره به دریا برگشت و شروع کرد به
شنا کردن به سمت یه غار به امید
پیدا کردن پناهگاه و جایی برای خشک کردن لباساش.
حالا، یه نگاهی بندازیم ببینیم امروز چه جور ماهی گرفتم.
اوم، این ماهی‌های سفید خیلی خوبن!
اوه، عالی، ساردین‌های کوچولوی دوست‌داشتنی!
اوه، و این دیگه چه جور ماهی می‌تونه باشه؟
لطفاً بذار برم، آقا!
می‌بینی، من ماهی نیستم!
نه؟
فهمیدم!
تو یه جور خارپوستی!
نه!
اصلاً!
من واقعاً یه عروسکم!
اوه؟
اوه، مزخرفه!
من هیچ‌وقت نمی‌دونستم که عروسک‌های ماهی هم تو دریا وجود دارن!
یعنی امروز قراره یه چیز جدید بخورم!
می‌خوای منو بخوری؟
ولی نمی‌فهمی، آقا؟
من ماهی نیستم!
نمی‌شنوی که می‌تونم مثل تو حرف بزنم و استدلال کنم؟
حالا، حالا، نباید این‌جوری گریه کنی!
حالا گوش کن، چون تو خیلی خوبی، تو رو تو یه تابه سرخ می‌کنم، باشه؟
باور کن، سرخ شدن تو یه جمع خوب همیشه یه تسلی بزرگه!
ها، ها، ها!
باشه، باشه، می‌بینی، همه‌ش تا چند دقیقه دیگه تموم می‌شه!
این چیه؟
اوه، چه بوی خوشمزه‌ای می‌ده!
اوه، می‌شه لطفاً یه کم از این چیزی که داری سرخ می‌کنی رو بچشم؟
چند روزه چیزی نخوردم!
آلی‌دورو!
برو کنار، موجود زشت!
این‌جا چیزی برای تو نیست!
آلی‌دورو!
جو؟
نجاتم بده، لطفاً، آلی‌دورو!
ماهیگیر سبزه فکر می‌کنه من واقعاً یه ماهی‌ام!
تو تو تابه سرخ می‌شی؟
من درستش می‌کنم، نگران نباش.
برو کنار، جانور نکبت!
برو کنار، گفتم!
ماهی کوچولومو پس بده!
اوه، سگ وحشتناک!
فوراً پسش بده!
همین الان برگرد!
اوه، آلی‌دورو!
دوست من!
من هیچ‌وقت نمی‌تونم به اندازه‌ی کافی ازت تشکر کنم!
خب، تو منو نجات دادی؟
و یه خوبی، خوبی دیگه رو می‌طلبه.
ولی چطور شد که تو غار بودی؟
ساده‌ست.
بعد از اینکه منو اون‌جا رو ساحل ول کردی، مرده‌تر از زنده، باد یه بوی خیلی خوب از سرخ کردن ماهی آورد و این‌قدر اشتها بهم داد که مجبور شدم دنبالش برم.
که این خیلی خوب بود، چون اگه یه دقیقه دیرتر می‌رسیدم…
اصلاً بهش فکر نکن!
قطعاً الان سرخ شده بودم، خورده شده بودم و هضم شده بودم!
بعد از این ماجرای ناخوشایند، پینوکیو دوباره به سراغ پری آبی رفت
تا ازش طلب بخشش کنه، چون پریا همیشه می‌بخشند.
اون قول داد که دیگه ناراحتش نکنه، و اون‌قدر درس خوند که دوباره بهترین شاگرد کل مدرسه شد.
پری آبی ازش خیلی خوشحال شد
و تصمیم گرفت یه خبر فوق‌العاده بهش بده.
روز بعد، بالاخره قرار بود یه پسر واقعی بشه، و برای جشن گرفتن این اتفاق،
یه مهمونی بزرگ با شکلات داغ و خامه زده شده و برش‌های نون که روش کره مالیده شده بود، زیرش و حتی کناره‌هاش برگزار می‌شد.
پینوکیو دور و بر شهر رفت تا هم‌کلاسی‌هاش رو دعوت کنه.
به خصوص، می‌خواست یکی از دوستاش به اسم لوچینیولو رو دعوت کنه،
که خیلی دوسش داشت.
لوچینیولو!
چی شده؟
اگه بدونی چقدر دنبالت گشتم.
این ساعت این‌جا چیکار می‌کنی و این‌قدر از خونه‌ات دوری؟
منتظرم نیمه‌شب بشه تا بتونم برم.
اوه، کجا می‌ری؟
خیلی دور.
خب، خوش‌شانسی که پیدات کردم.
خبر خوب رو می‌دونی؟
فردا دیگه یه عروسک چوبی نیستم و یه پسر کوچولوی واقعی می‌شم، مثل تو.
تبریک می‌گم!
برای جشن گرفتنش، یه مهمونی می‌دم.
منتظرت هستم برای ناهار، ظهر، تو خونه‌ام.
نه، نه، نمی‌تونم.
بهت گفتم که باید تا یه کم دیگه برم.
ولی کجا می‌ری؟
به قشنگ‌ترین کشور دنیا.
واقعاً فوق‌العاده‌ست.
خدای من!
و اسم اون کشور فوق‌العاده چیه؟
همه بهش می‌گن سرزمین اسباب‌بازی.
چرا با من نمی‌آی؟
من؟
نه، نمی‌تونم.
خب، داری یه اشتباه بزرگ می‌کنی.
کجا می‌تونی کشوری بهتر از اون پیدا کنی؟
اون‌جا هیچ مدرسه‌ای نیست و هیچ معلمی نیست و هیچ کتابی نیست.
بهت می‌گم، دیگه هیچ‌وقت مجبور نیستی درس بخونی.
ولی پس آدم باید تمام روز تو یه کشوری مثل سرزمین اسباب‌بازی چیکار کنه؟
چه سؤال احمقانه‌ای.
ما از صبح تا شب با اسباب‌بازی‌هامون بازی می‌کنیم.
خب، به نظر می‌رسه یه کشور خیلی هیجان‌انگیزه، به جز اینکه…
پس با من بیا.
بهت خوش می‌گذره.
چی می‌گی؟
نه، نه.
می‌بینی، من به پری مهربونم قول دادم که یه پسر کوچولوی خوب بشم.
خب، پس می‌بینمت.
خداحافظ.
اوه، دو دقیقه دیگه صبر کن، باشه؟
داره خیلی دیر می‌شه.
پری منتظرمه.
دو دقیقه، همین.
اگه پری صدام کنه چی؟
بذار هرچقدر می‌خواد صدا کنه.
زود دست می‌کشه.
بهم بگو، تو تنها می‌ری؟
البته که نه.
بیشتر از صد نفر هستیم.
نیمه‌شب، یه کالسکه قشنگ این‌جا می‌آد تا منو سوار کنه
و قراره همه‌مون رو به سرزمین اسباب‌بازی ببر
منو سوار می‌کنن و قرار هست همه‌مون رو به سرزمین اسباب‌بازی ببرن.
اوه، خیلی دوست دارم که شماها رو موقع رفتن ببینم.
یه کم صبر کنید، می‌بینید.
نه، نه.
بهتره برم.
پری نگران می‌شه.
ولی پری از چی باید بترسه؟
اینکه خفاشا بخوان بخورنت؟
بگو، واقعاً مطمئنی که تو سرزمین اسباب‌بازی کتاب و مدرسه نیست؟
قطعاً.
و حتی معلم هم نیست؟
حتی یکی هم نیست.
چه جای فوق‌العاده‌ای.
خب، می‌بینمت.
سفر خوبی داشته باشی.
اوه، صبر کن.
نگاه کن.
اون پایین، یه نور هست.
اونو می‌شنوی؟
اون کالسکه‌ست که داره می‌آد منو ببره سرزمین اسباب‌بازی.
حالا، می‌خوای بیای، آره یا نه؟
تصمیمتو بگیر.
ولی واقعاً درسته که تو سرزمین اسباب‌بازی هیچ‌وقت نباید درس خوند؟
نه، هرگز، هرگز، بهت گفتم.
اوه، چه عالی.
اوه، چه جای باحالی.
بیا بریم.
اوه، به اون الاغا نگاه کن.
چقدر قشنگن.
با مزه‌ان، نه؟
فقط نگاه کن.
خیلی زیادن.
و اون کالسکه قشنگ.
بیا بریم.
خداحافظ.
الان کالسکه خیلی شلوغه.
دیگه اون بالا جا نیست.
اشکالی نداره.
تو چی؟
تو با ما نمی‌آی؟
نه، من می‌مونم.
من می‌خوام برم مدرسه، دور یه درخت.
خب، خداحافظ و موفق باشی.
بیا، سوار شو.
تو دیگه تو کل زندگیت یه همچین شانسی پیدا نمی‌کنی.
نذار مجبور بشیم التماس کنیم، ولی پری آبی چی می‌گه؟
گوش کن، تصمیمتو می‌گیری یا نه؟
می‌آی یا نه؟
اگه می‌خوای به ما ملحق بشی، همین الان باید تصمیم بگیری.
و اگه نه، خداحافظ.
اوه، خیلی خب.
من باهاتون می‌آم.
این‌جا جا نیست.
کجا می‌خوای بشینی؟
درست رو یکی از الاغا.
بیا بریم.
تو نخواستی که بیای.
مطمئناً حق با تو بود.
و فکر کن که معلم مدرسه‌ام همیشه بهم می‌گفت، با اون
آدم احمق لوچین یولو نگرد، چون اون یه هم‌نشین خیلی بده
و فقط می‌تونه راه شیطنت کردن رو بهت نشون بده.
اون هیچ‌وقت منو دوست نداشت چون تو کلاس حرف می‌زدم، ولی من خیلی بخشنده‌ام و می‌بخشمش.
چه روح مهربونی.
تو واقعاً لیاقت معلم بودن رو داری.
به خاطر محبت و دوستی من.
بیا
بیا پایین، پینوکیو.
کمک!
این دنیای رؤیایی زیبا چهار ماه طول کشید، که طی اون پینوکیو و لوچین
یولو نمی‌تونستن بیشتر از این لذت ببرن.
ولی یه روز صبح، پینوکیو با یه غافلگیری ناخوشایند بیدار شد.
یه غافلگیری که اون رو خیلی ناراحت کرد، همون‌طور که خواهید دید.
اوه!
در رو باز کن، لوچین یولو!
در رو باز کن، به خاطر خدا!
لوچین یولو، باید خیلی فوری باهات حرف بزنم!
آه، پینوکیو، بیا تو.
خب، چی شده؟
بگو.
حالت خوبه؟
من؟
آره، من عالی‌ام.
ولی واقعاً مطمئنی؟
البته!
چرا باید یه چیزی بگم و منظوری دیگه داشته باشم؟
خب، در این صورت، می‌خوام بدونم چرا
اون چیز مسخره رو رو سرت گذاشتی.
خب، می‌بینی، این‌جوریه.
دکتر فکر کرد باید اینو بپوشم چون زانوم درد می‌کرد.
ولی به هر حال، چرا اون چیز مسخره رو رو سرت گذاشتی؟
من؟
اوه، چون دکتر گفت باید اینو بپوشم چون انگشت پای چپم درد می‌کرد.
گوش کن، لوچین یولو، می‌شه به یه سؤال من جواب بدی؟
تا حالا از بیماری گوش رنج بردی؟
هرگز!
و تو؟
خب، آه، می‌بینی، امروز صبح یه…
راستش رو بخوای، گوش‌هام درد می‌کنه.
خب، من، بهت راست می‌گم، منم گوش‌هام درد می‌کنه.
گوش کن، یه لطفی در حقم می‌کنی؟
می‌شه فقط یه نگاهی به گوش‌هات بندازم؟
البته که می‌تونی.
ولی اول از همه، تو باید بذاری به گوشای تو نگاه کنم.
نه، نه، اول من می‌خوام به گوشای تو نگاه کنم.
نه، نه، همچین چیزی نمی‌شه.
اول گوشای تو رو می‌بینم یا هیچی.
اوه، خیلی خب.
بذار این‌جوری انجامش بدیم.
من تا سه می‌شمرم، و بعد با شمردن
سه، هر دو با هم کلاه‌هامونو برمی‌داریم.
قبوله؟
خیلی خب، قبول.
باشه.
آماده‌ای؟
آره، آماده‌ام.
یک، دو، سه!
لوچین یولو!
پینوکیو!
اگه می‌تونستی گوشاتو ببینی، مثل گوشای الاغه!
و تو هم همین‌طور!
خیلی درازن!
می‌دونی شبیه چی هستی؟
به نظر من تو یه خر کوچولویی!
و تو هم همین‌طور!
به نظر من تو شبیه… برنده مسابقه گوش درازها هستی!
پینوکیو، لطفاً کمکم کن!
لوچین یولو، چی داره سرمون میاد؟
پاهام!
نمی‌تونم رو پاهام صاف بایستم!
وای خدای من!
همین اتفاق داره برای منم می‌افته!
اوه، پری آبی!
اوه، بابای عزیز!
چی داره سرم میاد؟
عالی!
شما دو تا یه جفت الاغ کوچولوی خوبید.
من می‌تونم شما دو تا رو با قیمت خوبی تو بازار بفروشم.
و حالا می‌فهمید که اون درشکه چی کی بود.
اون یه کلاه‌بردار بود که بچه‌های کوچولو رو به سرزمین اسباب‌بازی می‌کشوند، صبر می‌کرد تا
تبدیل به الاغ بشن، و بعد اون‌ها رو تو بازار می‌فروخت.
بنابراین، الاغ، لوچین یولو، به یه کشاورز فروخته شد تا چرخ آبیاریش رو بچرخونه.
و الاغ، پینوکیو، به مدیر یه سیرک فروخته شد که می‌خواست
اون رو مجبور کنه با بقیه حیوانات گروهش بپره و برقص.
ممنون!
و حالا الاغ تربیت‌شده‌مون، پینوکیو، قراره از حلقه بپره!
برو دیگه!
بپر، احمق!
برو دیگه!
اینم از دوران سیرک پینوکیو.
اون تصادف، الاغ پینوکیو رو لنگ کرد.
و بنابراین اون رو به یه سازنده طبل فروختن که می‌خواست
اون رو خفه کنه تا پوستش رو دربیاره و ازش طبل بسازه.
ولی بعد از اینکه پینوکیو رو تو آب انداختن، پری آبی، که همیشه
ازش محافظت می‌کرد، دوباره اون رو به یه عروسک تبدیل کرد.
و این‌طوری، پینوکیو موفق شد از دست
سازنده طبل فرار کنه و به سمت دریای آزاد شنا کنه.
تو یه لحظه، یه صخره رو دید که یه بز مرموز با رنگ آبی تیره و قشنگ روش بود.
یه بز مرموز با رنگ آبی تیره و قشنگ روش بود.
وای، اون چیه؟
آه!
پینوکیو!
لطفاً عجله کن!
به خاطر خدا!
اوه، به اون نگاه کن!
یه بز وسط دریاست!
ولی موهاش آبیه، دقیقاً مثل پری آبی من!
زود باش، پینوکیو، زود باش!
یه هیولای دریایی بزرگ تو رو دیده و می‌خواد بخورتت!
هیولای دریایی، گفتی؟
کجاست؟
زود باش!
وای خدای من!
مراقب باش، پینوکیو!
هیولا دقیقاً پشتته!
مراقب باش!
وای خدای من!
این‌جا چقدر تاریکه!
حتماً تو شکم اون هیولای دریایی وحشتناک‌ام!
کمک!
بیا منو نجات بده!
فکر می‌کنی کی می‌تونه نجاتت بده، ای احمق؟
کی… کی اینو گفت؟
من گفتم.
یه ماهی تن بیچاره که توسط هیولای دریایی بلعیده شده، مثل خودت.
و تو چه جور ماهی‌ای هستی؟
من هیچ‌جور ماهی نیستم!
من واقعاً یه عروسکم!
ولی بهم بگو، برای نجات خودمون چی می‌تونیم بکنیم؟
انتظار داری چیکار کنیم؟
متأسفانه، هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم جز اینکه با صبر منتظر بمونیم تا هیولای دریایی
ما رو بخوره و کاملاً هضممون کنه.
ولی من نمی‌خوام صبر کنم تا هضم بشم!
خب، منم نمی‌خوام.
ولی می‌بینی، من دارم خیلی فیلسوفانه رفتار می‌کنم.
و من معتقدم وقتی یه ماهی تن به دنیا میای، مرگ تو آب باوقارتره تا تو روغن سرخ‌کردنی، این‌طور نیست؟
تا تو روغن سرخ‌کردنی، این‌طور نیست؟
آره، ولی من می‌خوام سعی کنم از این‌جا برم بیرون.
باید از این‌جا برم بیرون، بهت می‌گم!
خب، اگه می‌تونی فرار کن.
اوه، اون پایین، نگاه کن!
فکر کنم یه نور می‌بینم!
آره، حق با توئه.
به نظرت چی می‌تونه باشه؟
خب، بدون شک یه قربانی دیگه از هیولای دریاییه،
و اون هم مثل ما منتظره که خورده بشه و هضم بشه.
هیچ‌وقت نمی‌دونی!
خداحافظ، ماهی تن!
خداحافظ، عروسک.
و امیدوارم شانس باهاتون باشه.
بنابراین، در حالی که هیولای دریایی به سفرش تو اعماق دریا ادامه می‌داد،
پینوکیو داشت تو معده بزرگش پرسه می‌زد.
بالاخره، بعد از مدت زیادی، به جایی رسید که نور ازش می‌اومد.
هرگز حدس نمی‌زنی اون‌جا کی رو دید.
پینوکیو!
اوه، بابای عزیز!
اوه، بابا!
بالاخره، بابا، دوباره پیدات کردم!
دیگه هرگز ترکت نمی‌کنم، بابا!
هرگز، هرگز، هرگز!
آیا چشمای ضعیف و پیرم دارن حقیقت رو می‌گن؟
امکان داره تو پینوکیوی کوچولوی عزیزم باشی؟
آره، آره، آره، بابا، خودمم!
و منو بخشیدی، مگه نه؟
اوه، بابا، بابا، اگه می‌دونستی چقدر چیزای وحشتناک
به خاطر نافرمانی ازت سرم اومد!
ولی حالا، دیگه هیچ‌وقت ناراحتت نمی‌کنم.
ولی تو، بابا، چقدر وقته تو شکم هیولای دریایی هستی؟
اوه، الان باید دو سالی بشه.
دو سال کامل!
و چطور تونستی این‌همه مدت این‌جا زنده بمونی؟
اوه، می‌بینی، پسرم، همون طوفانی که قایق کوچولوی منو غرق کرد
یه کشتی تجاری رو هم که نزدیک من بود غرق کرد.
خدا رو شکر، ملوانا همه‌شون سالم بودن، ولی کشتی رفت ته دریا.
و اون هم توسط هیولای دریایی وحشتناک بلعیده شد
با همه‌ی محموله‌ای که حمل می‌کرد.
منظورت اینه که کشتی تو یه لقمه بلعیده شد؟
آره، همه‌ش تو یه لقمه.
با این حال، هیولای دریایی دکل اصلی رو بیرون انداخت
چون بین دندوناش گیر کرده بود.
چقدر وحشتناک!
ولی خوشبختانه، داخل کشتی تجاری هرچیزی که می‌خواستی بود.
جعبه‌های بیسکویت، بطری‌های شراب، انواع پنیر، و چیزای دیگه،
از جمله شمع و جعبه کبریت.
ولی الان به آخر آذوقه رسیدیم.
تنها چیزی که برامون مونده این تیکه شمع کوچیکه.
و وقتی همه‌ش بسوزه، کاملاً تو تاریکی می‌مونیم.
ولی پس، بابا، دیگه وقت تلف کردن نیست.
باید فرار کنیم!
فرار کنیم، می‌گی؟
می‌ریم به سمت دهن هیولای دریایی و می‌پریم تو دریا.
اوه، پینوکیو، این برای تو خوبه چون تو از چوب درست شدی، ولی من
شنا بلد نیستم و می‌رم ته آب.
نگران نباش، بابا.
می‌تونی بیای رو شانه‌هام و من تو رو به یه جای امن می‌برم.
زود باش، بهتره الان بریم.
ولی فکر می‌کنی امکان داره؟
هیچ‌وقت نمی‌تونیم این کارو بکنیم.
در این صورت، بابا، حداقل این تسلی رو داریم که با هم بمیریم.
شجاع باش، بابا.
هیولای دریایی هنوز چند ساعت دیگه می‌خوابه،
ولی ما وقت تلف کردن نداریم.
وسط شب، در حالی که هیولای دریایی رو سطح آب خوابیده بود و دهنش باز بود، چون از آسم رنج می‌برد، پینوکیو و
ژپتو با پریدن تو دریا موفق شدن فرار کنن.
و خوشبختانه، با الگو گرفتن از اون‌ها، ماهی تن که پینوکیو ملاقات کرده بود
داخل هیولای دریایی هم موفق شد فرار کنه.
و با کمک اون، تونستن سالم و سلامت به ساحل برسن.
ولی وقتی پینوکیو و ژپتو به خشکی رسیدن، دیگه روز شده بود.
به دنبال کسی رفتن که یه تیکه نون و جایی رو بهشون بده
ناامید نشو، بابا.
می‌بینی.
یکی یه سرپناهی می‌ده.
پینوکیو، دوست قدیمی عزیزم.
دوست قدیمی عزیزم.
خب، کی رو می‌بینم؟
آدمای مریض بیچاره؟
حقته، شما دروغگوها.
یه بار بهم کلک زدید، ولی بهتون می‌گم، دیگه نمی‌خواید بهم کلک بزنید.
باور کنید، پینوکیو، ما امروز واقعاً فقیر و مریض و خسته‌ایم.
بهمون رحم کن.
بهمون رحم کن.1333
اگه فقیر هستید، پس لیاقتش رو دارید.
مثل این ضرب‌المثل قدیمی که می‌گه، پول دزدی هیچ‌وقت برکت نداره.
اوه، لطفاً، لطفاً بهمون رحم کن.
لطفاً ما رو ترک نکن.
خداحافظ، شما دو تا دزد.
و فقط اینو یادتون باشه که ضرب‌المثل دیگه هم هست که می‌گه، کسی که کت همسایه‌اش رو بدزده معمولاً بدون پیراهن می‌میره.
بابا؟
نگاه کن، یه کلبه کوچولو.
بریم درش رو بزنیم.
شاید اون‌جا کسی بهمون کمک کنه.
بفرمایید تو.
در بازه.
ولی این‌جا کسی نیست.
ولی من مطمئنم که یه صدا شنیدم.
سلام اون‌جا.
این‌جا کسی نیست؟
من این‌جام، پینوکیو.
اوه، این دوستمه، کریکت سخنگو.
اوه، خب الان منو دوستت، کریکت سخنگو صدا می‌کنی، مگه نه؟
هنوز یادت رفته که منو از خونه‌ات بیرون کردی
و چکش رو به سرم زدی؟
آره، حق با توئه، کریکت.
حالا می‌تونی منو بیرون کنی و یه چکش به سرم بزنی.
لطفاً به بابای بیچاره‌ام رحم کن.
من به پدر بیچاره‌ات و همچنین به پسرش رحم می‌کنم.
ولی من می‌خواستم رفتار بی‌رحمانه‌ت رو بهت یادآوری کنم و بذارم این درس عبرتی باشه و
بهت یاد بدم که هر وقت تونستی، باید با دیگران مؤدب و ملاحظه‌گر باشی.
اگه انتظار داری همون احترام و
ملاحظه رو دریافت کنی، مخصوصاً تو ساعت‌های نیاز شدیدت.
آره، کاملاً درست می‌گی، کریکت.
و من اون درس رو تا ابد تو ذهن نگه می‌دارم.
به لطف کریکت سخنگو کوچولو، که صاحب اون کلبه کوچولو بود،
پینوکیو تونست خوب جا بیفته و یه تخت برای پدر پیر و خسته‌اش آماده کنه.
بعداً، پینوکیو، برای تهیه یه لیوان شیر برای ژپتو،
به فکر افتاد که بره به یه کشاورز سر بزنه.
خب، چقدر می‌خوای؟
فقط یه لیوان.
خب، یه لیوان کامل شیر یه پنی قیمتشه.
یه پنی بده تا شیر رو بهت بدم.
اوه، ولی من… من اصلاً پول ندارم.
خب، دوست کوچولوی خوبم، اگه این‌طوره
و تو پول نداری، شیر هم نداری.
اوه، عزیزم.
حالا، یه لحظه صبر کن.
ببینیم می‌تونیم اینو حلش کنیم.
دوست داری چرخ آب رو بچرخونی؟
ازش برای بالا آوردن آب و آبیاری سبزیجات استفاده می‌شه.
به جز الاغی که داشت این کارو می‌کرد که خیلی مریضه و داره می‌میره.
خیلی خب، حاضری این کارو بکنی؟
خب، می‌تونم امتحان کنم.
چیزی برای از دست دادن نداری و اگه بتونی صد سطل آب بالا بیاری،
یه لیوان شیر به عنوان پاداش بهت می‌دم.
صد تا؟
پینوکیو، پر از حسن نیت، خودش رو وقف چرخوندن چرخ آب کرد و با تمام توانش
و در نهایت موفق شد صد سطل آب رو بالا بیاره.
ولی طبیعتاً برای پینوکیو، هزار تا به نظر می‌رسید.
اون الاغه اون‌جاست.
احساس می‌کنم می‌شناسمش.
آره، درسته.
می‌دونم اون چهره رو یه جایی دیدم.
بهم بگو، تو کی هستی؟
من… من لوچین یولوم.
لوچین یولو؟
دوست قدیمی بیچاره‌ام.
بهم بگو، چه حسی داری؟
جواب بده.
الان مرده.
نمی‌تونه جوابتو بده.
منو ببخش، ولی تو می‌تونی با الاغا حرف بزنی؟
البته.
اون دوست من بود.
اوه، اون دوست تو بود؟
آره.
اون هم‌کلاسی من بود.
چی؟
این خنده‌دارترین چیزیه که شنیدم.
پس تو هم‌کلاسی‌هات الاغ بودن، مگه نه؟
خب، من می‌تونم حدس بزنم که چه دانش‌آموز باهوشی بودی.
خیلی خب، حالا شیر رو بگیر.
حقش رو به دست آوردی.
آره، واقعاً.
تو یه پسر عجیبی هستی.
پینوکیو ماه‌ها به این کار ادامه داد که هر روز صبح با طلوع آفتاب بیدار می‌شد تا بره و
چرخ آب رو بچرخونه و اون لیوان شیر رو به دست بیاره، که
برای سلامتی پدر پیرش خیلی خوب بود.
بعد، یاد گرفت که سبدهای گل قشنگی درست کنه، که اون‌ها رو می‌دوخت.
و با پولی که به دست می‌آورد، همه‌ی چیزایی رو که خودش و پدر بیچاره‌اش نیاز داشتن، می‌خرید.
با گذشت زمان، یه صندلی چرخ‌دار ساخت تا ژپتو رو تو روزای آفتابی برای پیاده‌روی ببره.
در واقع، پینوکیو یه پسر نمونه شده بود.
در واقع، علاوه بر درس خوندن تمام روز بدون حتی یه
استراحت، ساعت‌های طولانی رو شب‌ها کار می‌کرد.
یه شب، پینوکیو خیلی دیر کار کرد تا تعداد زیادی سبد رو تموم کنه.
ولی در نهایت، دیگه نتونست بر خستگیش غلبه کنه، و به خواب عمیقی فرو رفت.
پینوکیوی عزیزم.
پینوکیوی خوبم.
آفرین.
برای پاداش به خاطر قلب مهربونت، تو رو می‌بخشم
به خاطر همه‌ی کارهای ناخوشایندی که تو گذشته انجام دادی.
بچه‌هایی که سخت کار می‌کنن و به بچه‌هاشون کمک می‌کنن.1437
والدین پیر و خسته تو بیماری‌هاشون و تو ناراحتی‌هاشون همیشه سزاوار تحسین و محبت فراوان هستن.
پدران و مادران پیر و خسته در بیماری‌هاشون و در ناراحتی‌هاشون همیشه سزاوار تحسین و محبت فراوان هستن.
مهربان باش و دیگران رو خوشحال کن، و تو هم خوشحال می‌شی.
خداحافظ، پینوکیوی عزیزم.
اوه، گفتم که رؤیا نبود.
اوه، من یه پسر شدم، یه پسر واقعی.
من یه پسر واقعیم، درسته.
اوه، پری کوچولو، ممنونم.
بابا!
پسر کوچولوی من.
پینوکیوی کوچولوی من.
وای، بابا، تو الان کاملاً خوب شدی.
خیلی خوب به نظر می‌رسی.
حتی به نظر می‌رسه 20 سال جوون‌تر شدی.
و فقط نگاه کن که چقدر تو خونه تغییرات ایجاد شده.
دیگه کلبه نیست.
و همه‌ش به لطف توئه، پسرم.
این خوبی تو و همچنین کار سختت بود که این تغییرات رو به وجود آورد.
اوه، بابا، من لیاقت همه‌شو ندارم.
بابا، پینوکیوی چوبی قدیمی کجا رفت که روزاشو تموم کنه؟
دوست داری ببینی‌اش؟
اینهاش.
منظورت این بود که اون من بودم؟
اوه، خدای من، چقدر خنده‌دار بودم.
آره، درسته، تو خنده‌دار بودی.
ولی من همیشه دوستت داشتم، مهم نیست چطوری به نظر می‌رسیدی.
می‌بینی، وقتی واقعاً کسی رو دوست داری، ظاهرش اون‌قدر مهم نیست.
آره، کاملاً حق با توئه، بابای عزیز.
و این‌طوری داستان پینوکیو، عروسک، تموم می‌شه.
و این‌طوری داستان پینوکیو، پسر، شروع می‌شه.
از نگاه کردن بهت خسته شدم.
حتی از بستن چشم‌هام هم خسته شدم.
همه‌چیز داشتم، نیازی نیست چیزی رو بدم.
دوست دارم بخورم، بخوابم و حتی بیشتر بازی کنم.
و بعد از اینکه خسته می‌شم، با دست‌هام پشت سرم، باید استراحت کنم.
من هیچ‌وقت راست نمی‌گم، نمی‌خوام از بابا اطاعت کنم، و
هر کاری که برعکس اون چیزیه که باید انجام بشه رو انجام می‌دم.
تا وقتی خوب بشه، بعد پری خوب می‌شه و معجزه اتفاق می‌افته.
من واقعاً یه احمق‌ام، قبول دارم، آره، ولی می‌تونم برای بابام اشک بریزم.
من نمی‌خوام گریه کنم، نمی‌دونم که تو زندگی انسان به دنیا اومده تا شادی درد رو پیدا کنه.
و این حقیقته، داستان این‌جا تموم می‌شه.
پینوکیو، عروسک.
و یه بچه به سمت تو می‌آد.
و این‌طوری می‌شه.