حدود ۱۳۰ سال پیش، در گوشه‌ای از شهر آرام استکهلم در شمال اروپا، پسری بیمار زندگی می‌کرد.
اسمش آلفرد نوبل بود.
پدر آلفرد دانشمند بود و الان برای کار به روسیه رفته بود.
امروز بعد از مدت‌ها، نامه‌ای از پدرش به دستشان رسید.
توی نامه نوشته بود که مین درست کرده. مین دیگه چیه؟
مین یه جور بمب خاصه.
تو زمین دفنش می‌کنن و به راحتی دشمنی که حمله می‌کنه رو از بین می‌بره.
و هیچ‌کدوم از سربازهای خودی هم کشته نمی‌شن.
پدرم این بار اون مین رو بهتر و قوی‌تر کرده.
حالا آزمایش رو شروع می‌کنیم.
موفقیت‌آمیز بود.
به زودی می‌تونم پیش شما برگردم و با هم زندگی کنیم.
مامان، بابا واقعاً دانشمند بزرگیه.
نوشته یه کارخونه هم ساخته. خیلی دوست دارم زودتر ببینمش.
یکم دیگه صبر کن، آلفرد.
این پسر بیمار، آلفرد نوبل، حتی وقتی مدرسه نمی‌رفت، اصلاً حوصله‌اش سر نمی‌رفت.
چون با اینکه بدنش ضعیف بود، عاشق کتاب خوندن بود و به هر چیزی علاقه نشون می‌داد.
اما مادرش نگران بود که آلفرد علاقه زیادی به بمب‌های خطرناکی که پدرش می‌ساخت، پیدا کرده.
ولی خود آلفرد بچه‌ای شاد و پرانرژی بود که عاشق نقاشی و شعر بود.
مادرش هم همیشه با علاقه به حرف‌ها و فکرهای آلفرد گوش می‌داد. - سلام. - داداش‌هام اومدن.
- آلفرد، کارنامه‌ات رو برات آوردیم. - واقعاً؟ - آره، نگاه کن.
- چی؟
- بذار ببینم.
- وای، با اینکه این همه مدرسه نرفتی، همه نمره‌هات بیسته!
- اگه بابا بفهمه، خیلی خوشحال می‌شه.
آلفرد روزهای خوشی داشت، اما فقط یک چیز...
- دلم می‌خواد زودتر پیش بابا برم.
اون پاییز، بالاخره نامه و پولی از طرف پدرشون رسید و خانواده نوبل با کشتی راهی سن‌پترزبورگ، که الان لنینگراد نام داره، شدن.
حالا می‌تونستن همه با هم زندگی کنن.
بعد از مدت‌ها، آلفرد پدرش رو دید که به نظرش خیلی آدم بزرگی بود.
و خونه‌ای که پدرش براشون آماده کرده بود، یه عمارت خیلی بزرگ بود.
مادرش که اولش نگران بود آلفرد به خاطر بیماری نتونه روسیه رو تحمل کنه، با دیدن اون خونه بزرگ و گرم خیالش راحت شد.
آلفرد با شنیدن داستان‌های علمی و کارهای کارخانه، سریع مجذوب شد.
- سنگ سوخته، گوگرد، زغال چوب...
توی آزمایشگاه همه‌چیز مواد ساخت بمب بود.
- اینو می‌گن باروت سیاه.
- دوست داری با من کار کنی؟ - واقعاً؟
- یه ماده قوی‌تر بسازیم.
این بزرگ‌ترین پروژه تحقیقاتی خانواده نوبل بود.
- باروت سیاه دیگه قدیمیه.
- حالا نیتروگلیسیرین مهمه.
و آلفرد نوبل هم با پدرش شروع به تحقیق روی نیتروگلیسیرین کرد.
این ماده قدرتی بی‌سابقه داشت.
اما مشکل اصلی این بود که نیتروگلیسیرین همیشه و به‌طور قطعی منفجر نمی‌شد.
وقتی آلفرد سی ساله شد و به سوئد برگشت، بارها و بارها آزمایش کرد تا این ماده غیرقابل پیش‌بینی رو کنترل کنه. - موفق شدم!
- یه چاشنی کوچیک با جیوه.
این ایده آلفرد برای ساختن دستگاه انفجاری نیتروگلیسیرین بود.
حالا این ماده غیرقابل پیش‌بینی به یه ابزار مفید تبدیل شده بود و توی پروژه‌های ساخت‌وساز به کار می‌رفت.
تحقیقات نوبل هم پیشرفت کرد. - حالا می‌تونیم موفق بشیم!
اما نظر پدرش فرق داشت.
- پدرت خیلی عجیبه.
- من هیچ‌وقت از این برای بمب استفاده نمی‌کنم.
- نه، باید ازش بمب بسازیم.
- چیز خیلی بزرگی می‌شه. - نه بابا، نمی‌شه!
- این به نفع کشوره و پول هم درمیاره. - اصلاً امکان نداره!
- این فقط برای ساخت سد و تونله.
- اصلاً مواد منفجره از جنگ به وجود اومده.
- علم هم با جنگ پیشرفت می‌کنه.
- بهترین استفاده از مواد منفجره توی جنگه. - هر چی بگید، نه!
- برای بمب اصلاً!
با اینکه حرف‌های پدرش براش محترم بود، ولی آلفرد قبول نکرد.
اون زمان توی جاهای مختلف، انفجارهای زیادی به خاطر نیتروگلیسیرین اتفاق افتاد و حتی آزمایشگاه نوبل هم...
چون نیتروگلیسیرین مایع بود، کار کردن باهاش خیلی سخت بود.
- مواد منفجره نباید خطرناک باشن.
- خب، دوباره شروع می‌کنم.
چند سال بعد، نوبل یه آزمایشگاه کوچیک ساخت و هر روز دنبال راهی برای کنترل نیتروگلیسیرین بود. - پیداش کردم!
- حالا می‌شه امن و راحت حملش کرد!
نوبل با یه روش غیرمنتظره، یعنی جذب نیتروگلیسیرین توی خاک، آخرین مشکل رو حل کرد.
- قدرت!
- اسمش رو می‌ذارم دینامیت، یعنی قدرت.
این دینامیت اولین نیروی بزرگ برای ساخت تمدن مدرن شد.
حالا دیگه هر پروژه سختی به راحتی انجام می‌شد.
اما اتفاقی افتاد که نوبل انتظارش رو نداشت. - دینامیتم توی جنگ...
...
- چه فاجعه‌ای... من برای این کار... برای این کار... اما شاید مشکل نه از دینامیت، بلکه از آدم‌هایی بود که ازش استفاده می‌کردن.
نوبل که بیشتر از هر چیزی به صلح اهمیت می‌داد، بعدها با ثروتی که از دینامیت به دست آورد، جایزه نوبل رو تأسیس کرد.
روی این مدال ارزشمند، هنوز هم روحیه صلح‌طلبی و باور نوبل زنده است.
ارائه زیر نویس فارسی توسط سایت و کانال آپارات تی وی شو پلاس اولین سایت ارتقا محتوای قدیمی با استفاده از تکنولوژی هوش مصنوعی در ایران