در میدان مرکزی شهر هاناو در آلمان، مجسمه دو برادر هست که با هم مشغول خواندن کتاب‌اند.
آنکه ایستاده، برادر بزرگ‌تر، یاکوب گریم است.
و آنکه نشسته و کتابی باز کرده، برادر کوچک‌تر، ویلهلم گریم است.
این دو، همان برادران گریم هستند.
بیایید داستانشان را بشنویم.
این برادران گریم که به عنوان "عموهای قصه‌گو" در میان کودکان دنیا محبوب‌اند، حدود ۲۰۰ سال پیش در همین شهر هاناو به دنیا آمدند.
یاکوب، به عنوان پسر بزرگ خانواده، به دلیل فوت زودهنگام پدر، مسئولیت‌پذیر بود و به مادرش کمک می‌کرد و از برادران کوچکش مراقبت می‌کرد.
- بیایید بچه‌ها، غذا آماده‌ست.
- ممنون.
زندگی خانواده بسیار ساده و سخت بود.
- ویلهلم، چی شده؟
- نه، چیزی نیست.
ویلهلم که به مادرش رفته بود، پسری مهربان و حساس بود، اما بدنش ضعیف بود و اغلب بیمار می‌شد و گاهی افسرده می‌شد.
یاکوب هر شب برای برادرش قصه‌های قدیمی آلمانی تعریف می‌کرد تا او را خوشحال کند.
این کار یاکوب، شاید تنها راهی بود که می‌توانست برای برادر بیمار خود، بدون داشتن پول برای خرید دارو، انجام دهد.
اما زندگی خانواده به شدت سخت شده بود و دیگر تحمل این شرایط ممکن نبود.
یاکوب تصمیم گرفت به خاله هنریته که در شهری دور زندگی می‌کرد، نامه‌ای بنویسد.
جواب نامه مدت زیادی نرسید، اما یک روز...
...
- اون خاله هنریته است!
- مامان!
- خاله هنریته اومده!
- خاله هنریته!
- یاکوب، به جای نوشتن جواب، فکر کردم بهتره خودم بیام.
- پول هم بهتون قرض می‌دم، اما...
- یاکوب، تو نمی‌خواستی بری دانشگاه؟
- خاله می‌گه می‌تونی بری.
- این پیشنهاد خیلی خوبیه. - اما اگه من برم، کی از ویلهلم مراقبت می‌کنه؟
- نگران نباش، ویلهلم دیگه بزرگ شده. - خاله می‌گه تو باید بری دانشگاه و زودتر کار خوبی پیدا کنی.
- باشه، قبول.
- ویلهلم دیگه باید مستقل بشه.
- یاکوب، خاله می‌گه تو اگه بری دانشگاه، زودتر می‌تونی به خانواده کمک کنی.
- فهمیدم.
این‌طور شد که یاکوب به خانه خاله هنریته رفت و در دانشگاه ثبت‌نام کرد.
- مراقب خودت باش. - باشه، مامان.
- ویلهلم رو بهت می‌سپرم.
- اگه چیزی شد، بهم خبر بده.
- یاکوب، عجله کن.
- مامان، خداحافظ.
- مراقب خودت باش، یاکوب.
چون سفر صبح زود بود، ویلهلم هنوز خواب بود.
- ویلهلم، تو دیگه ۱۶ سالته، قوی باش.
- مراقب خودت باش.
- برادرم بره، بهتره.
- بره، بهتره.
- من اصلاً بهش نیاز ندارم.
- این تخت بزرگ رو هم دوست ندارم.
- کاش من اصلاً نبودم.
- ویلهلم، نگران نباش.
- ویلهلم قوی می‌شه.
- همه چیز خوب می‌شه.
- زمان زود می‌گذره.
- انگار همین دیروز بود که تو و ویلهلم توی یه گهواره خوابیده بودید. حالا این‌قدر بزرگ شدید.
- قوی باش.
- یاکوب، نگاه کن.
- اونجا شهریه که شب می‌مونیم.
- ببخشید.
- لطفاً کالسکه رو نگه دارید.
- چی؟
- خاله، می‌شنوم.
- صدای ویلهلم رو می‌شنوم.
- لطفاً کالسکه رو نگه دارید.
- خاله، فردا برمی‌گردم.
- توی مسافرخونه منتظرم باشید.
- حتماً برمی‌گردم.
- یاکوب...
- خداحافظ.
- یاکوب...
یاکوب و ویلهلم از کودکی مثل دوقلوها به هم نزدیک بودند و احساسات همدیگر را درک می‌کرد
من می‌دونم.
می‌دونم ویلهلم الان چه احساسی داره.
ویلهلم کجایی؟
من یه آدم ضعیف و به درد نخورم.
اگه من نباشم، همه راحت‌تر می‌شن.
اونجاست.
صبر کن، ویلهلم. - داداش؟
احمق!
ویلهلم، توی این بارون کجا می‌خوای بری؟
- داداش، من... من نباشم بهتره. - آره، راست می‌گی!
نباشی بهتره!
یه آدم ضعیف و گریه‌رو و تنها مثل تو، بهتره بره یه جای دیگه!
می‌دونم.
تو فقط از اینکه داداشت داره می‌ره، ناراحتی!
برادر من، ویلهلم واقعی، کسی بود که احساسات داداش و مامان رو می‌فهمید!
یه آدم ضعیف مثل تو، بهتره بره یه جای دیگه!
خب، چی شد، ویلهلم؟ - داداش...
...
گفته می‌شه این دو برادر، به جز زمان سفر، هیچ‌وقت جدا از هم زندگی نکردن و این تنها دوره کوتاهی بود که از هم دور بودن.
شاید برادر مسئولیت‌پذیر و برادر حساس، بدون همدیگه نمی‌تونستن کامل باشن.
اما وقتی این دو کنار هم بودن، انگار قدرت صد نفر رو داشتن.
- ویلهلم، وقتی بزرگ شدیم، یه کاری پیدا می‌کنیم که با هم انجامش بدیم.
- تو روحیه یه شاعر رو داری.
- من هنوز نمی‌دونم چی دارم، ولی مطمئنم یه کار فوق‌العاده پیدا می‌کنیم.
- داداش، من الان دارم اون قصه‌های قدیمی رو توی دفترم می‌نویسم.
- همون داستان‌های قدیمی آلمانی که تو برام تعریف می‌کردی.
- همه‌شون افسانه‌های فوق‌العاده‌ای هستن.
- اینا گنجینه کشور ما هستن.
- من دلم می‌خواد این قصه‌ها رو به گوش همه بچه‌های دنیا برسونم. - آره!
- ویلهلم، همین کارو می‌کنیم!
- بهترین کاری که می‌تونیم با هم انجام بدیم، همینه...
یاکوب بعد از فارغ‌التحصیلی، توی یه کتابخونه کوچیک کار می‌کرد و وقت آزادش رو صرف سفر به شهرها و روستاها می‌کرد.
یاکوب گریم بعدها این‌طور گفت:
- آلمان اون زمان به کشورهای کوچیکی تقسیم شده بود که با هم دعوا می‌کردن.
- اما قصه‌های قدیمی مردم، یه روحیه زیبا و مشترک داشت که می‌تونست آلمان رو یکی کنه.
ویلهلم این‌طور گفت:
- داداشم خوب قصه‌ها رو گوش می‌داد.
- منم خوب می‌تونستم اونا رو بنویسم.
- ما با هم کار می‌کردیم و از این کار لذت می‌بردیم، و بچه‌های زیادی رو خوشحال می‌کردیم. این بزرگ‌ترین خوشبختی ما بود.
قصه‌هایی مثل "سفیدبرفی و هفت کوتوله"، "هانسل و گرتل"، "شنل قرمزی" و "شاهزاده قورباغه"، که برادران گریم جمع‌آوری و منتشر کردن، حالا گنجینه‌ای برای بچه‌های سراسر دنیا هستن.
شاید برادران گریم می‌خواستن بگن که قصه‌ها و احساسات کودکان، با وجود تفاوت در زمان و مکان، هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنه.
این برادران از طریق این کار به زبان‌های قدیمی علاقه‌مند شدن و شروع به تهیه یه فرهنگ لغت بزرگ آلمانی کردن.
این پروژه اون‌قدر بزرگ بود که بعد از مرگ این دو، تعداد زیادی از دانشمندان نزدیک به صد سال وقت گذاشتن تا کاملش کنن.
بعدها یاکوب به کسی گفت: "ما مثل دو دست بودیم که همیشه به هم کمک می‌کردیم و همه کارها رو با هم انجام می‌دادیم."
ممنون، عموهای گریم.