۲۰ سال بعد... این داستان مربوط به حدود ۲۰ سال پس از اولین پرواز برادران رایت است.
در نزدیکی سنت‌لوئیس آمریکا، هواپیمای مدل "دی هاویلند ۴" هر روز مسافران را برای پروازهای تفریحی می‌برد.
اسم خلبانش چارلز لیندبرگ بود.
لیندبرگ...
در ۱۸ سالگی، یک روز به طور ناگهانی با هواپیما که یک وسیله شگفت‌انگیز بود، آشنا شد.
- چی؟
- می‌خوای دانشگاه رو ترک کنی؟
- می‌خوای خلبان بشی؟
- آره، دقیقاً همین‌طوره.
- همین الان دیدمش.
- اون توی آسمون آبی محو شد. من تصمیممو گرفتم. اجازه می‌دید؟
- پدر، مادر... - این تصمیم ناگهانی تو...
...
- لازم نیست همین الان تصمیم بگیری. می‌تونی بعد از دانشگاه هم خلبان بشی. - نه، نه، سیرک هوایی به زودی به جای دیگه می‌ره.
- باید وسایلمو جمع کنم و برم دنبالشون.
- وای، بعد از مدت‌ها دیدنت، حالا اینو می‌شنوم.
- این اخلاق رو از کی به ارث بردی؟ - چارلز!
- چی، پدر؟
- چارلز، این چیزی که بین پیشگامان مینه‌سوتا گفته می‌شه اینه: "یک نفر یعنی یک انسان کامل، دو نفر یعنی نصف انسان، و سه نفر یعنی هیچی." - می‌فهمی؟
- چارلز، به کسی تکیه نکن.
- زندگی رو باید تنهایی بسازی.
- ممنون، پدر. - مادر، خداحافظ!
چهار سال بعد، لیندبرگ که حالا یک خلبان حرفه‌ای شده بود، در سراسر آمریکا پرواز می‌کرد.
- اون باز فرود اومدن رو یادش رفت!
- چارلی، برگرد!
چارلز که حالا از خلبانی نمایش‌های هوایی به خلبانی هواپیماهای پستی تغییر شغل داده بود، بیشتر از همیشه عاشق پرواز در آسمان بود. - وای، موتور خراب شد!
- موتور خراب شد!
- سلام.
- می‌شه توی تعمیر کمکم کنید؟
- وای!
چارلز واقعاً عاشق پرواز بود.
اون‌قدر که بقیه به شوخی می‌گفتن: "هیچ‌کس به اندازه این خلبان عاشق پرواز نیست."
- دلم می‌خواد همین‌طور تا آخر دنیا پرواز کنم.
- هی، هواپیما!
- تو تا کجا می‌تونی پرواز کنی؟
در اون زمان، رکورد پرواز بدون توقف ۲۸۰۰ کیلومتر بود.
اما چارلز آماده یک ماجراجویی بزرگ بود که این رکورد رو دو برابر کنه.
در سال ۱۹۲۶، در میان خلبانان جهان، صحبت از پرواز بدون توقف از نیویورک به پاریس به مسافت ۵۸۰۰ کیلومتر بود.
- هواپیمای ما دو موتور داره.
- اگه یکی خراب بشه، هواپیما باز هم می‌تونه پرواز کنه.
- ما موفق می‌شیم.
- نگاه کن.
- این یه هواپیمای خیلی پیشرفته‌ست.
- سه موتور؟ نه، چهار موتور.
- این دیگه آخرشه.
- همه اینا هواپیماهای بزرگ و مدرن هستن.
- عجب!
- اما ۵۸۰۰ کیلومتره. - با هواپیمای کوچیک ما امکان نداره.
- واقعاً حسودیم می‌شه.
- جایزه‌اش هم ۲۵ هزار دلاره.
- ۵۸۰۰ کیلومتر...
- نیویورک به پاریس.
- کلی پروازه.
- می‌تونم کلی پرواز کنم.
- خب، شروع می‌کنم!
- چی؟
- می‌خوای از نیویورک به پاریس پرواز کنی؟
- و از من می‌خوای که اسپانسر تو بشم؟
- بله، دقیقاً همین‌طوره.
- برای پرواز ۵۸۰۰ کیلومتری، به یه هواپیمای جدید نیاز دارم.
- هواپیماهایی که الان همه دربارشون صحبت می‌کنن، احتمالاً موفق نمی‌شن. - خب، حالا چی؟
- می‌خوای یه هواپیمای بزرگ با پنج موتور داشته باشی؟
- نه، فقط یه موتور.
- چی؟ شوخی می‌کنی؟
- یه موتور؟ داری سر به سرم می‌ذاری؟
- برو، برو. با یه هواپیمای تک‌موتوره می‌خوای از اقیانوس اطلس عبور کنی؟
- این دیگه چه حرفیه؟
- می‌خوای خودکشی کنی؟
- خداحافظ.
- اما... آخه اگه هواپیما پر از موتور باشه، فقط سنگین‌تر می‌شه.
- به نظر من، برای پرواز، سبک بودن از همه چیز مهم‌تره.
در اینجا، یک تاجر عجیب از سنت‌لوئیس به نام "هری نایت" وارد ماجرا می‌شود.
- فقط یک موتور؟
- دلیلش چیه؟
- آقای نایت، موتور هم مثل آدم‌هاست.
- وقتی سه یا چهار تا باشن، به همدیگه تکیه می‌کنن و خراب می‌شن.
- عجب حرفی زدی!
- یک نفر یعنی یک انسان کامل، دو نفر یعنی نصف انسان.
- سه نفر که باشن، در نهایت هیچی نمی‌شن.
- تو اهل مینه‌سوتا هستی، درسته؟
- خب، خوشم اومد.
- پولش رو من می‌دم.
- خیلی ممنونم، آقای نایت.
- فقط یک موتور، آره؟
این‌طور بود که چارلز شروع به آماده‌سازی برای پرواز ۵۸۰۰ کیلومتری نیویورک به پاریس کرد.
هواپیمای تک‌موتوره چارلز در یک کارخانه کوچک در یک روستای دورافتاده ساخته شد.
اما چارلز به این هواپیمای کوچک نام بزرگی داد: "روح سنت‌لوئیس."
در ماه می ۱۹۲۷، فرودگاه نیویورک پر از هواپیماهای پیشرفته‌ای بود که برای این پرواز بزرگ آماده شده بودند.
چارلز هم به موقع رسید و به جمع آن‌ها پیوست.
- نگاه کن، یه هواپیمای کوچیک اومده. - همون هواپیمای تک‌موتوره‌ست، درسته؟
- آقا، چارلز لیندبرگ کجاست؟
- من هستم.
- تو می‌خوای با این هواپیمای کوچیک تا پاریس پرواز کنی؟
- بله.
- وای، این دیگه چه حرفیه!
- مثل بچه‌ها می‌مونه. اصلاً قابل بحث نیست. - کی می‌خوای پرواز کنی؟
- وقتی بارون تموم بشه. - فکر می‌کنی می‌تونی رقیبات رو شکست بدی؟
- خب، نتیجه رو می‌بینیم.
- منتظر می‌مونیم.
- سلام، آقای لیندبرگ، اوضاع چطوره؟
- عالیه، عالیه.
- اون طرف باند فرود، اقیانوس اطلس گسترده شده.
- و اون طرفش اروپا و پاریس منتظر ماست.
- بارونی که به ندرت می‌بارید، باند فرود رو به گل تبدیل کرده بود.
- وسط اقیانوس هوا صاف شده.
- این پیام از ایستگاه هواشناسیه.
- اقیانوس آماده‌ست.
- خب، همین حالا پرواز کنیم.
- نه، هنوز باند فرود خیلی نرمه. - چی؟ ما یه هفته‌ست منتظریم. - دیگه نمی‌تونم صبر کنم. - باید صبر کنیم تا زمین خشک بشه. - داری بهم دستور می‌دی؟
- هنوز نباید پرواز کنیم.
- تو اصلاً شجاعت نداری.
- یک نفر یعنی یک انسان کامل، دو نفر یعنی نصف انسان، سه نفر یعنی هیچی.
- اون آماده پروازه.
در ۲۰ می ۱۹۲۷...
چارلز لیندبرگ با روحیه‌ای که از پدرش به ارث برده بود، به سمت پاریس پرواز کرد.
- کاملاً تنها.
- فقط با یک موتور.
- همه فکر می‌کردن این غیرممکنه.
اما بعد از ۳۳ ساعت و ۳۰ دقیقه، لیندبرگ در آسمان پاریس ظاهر شد و همه رو شگفت‌زده کرد.
- می‌خوام تا ابد پرواز کنم.
- این یه رویای ساده و جوانانه بود که با تمام وجود بهش عمل کرد.