کانادا، سرزمین جنگل‌ها و دریاچه‌ها، از دیرباز به‌عنوان بهشت حیوانات وحشی شناخته شده است.
حدود ۱۰۰ سال پیش، در اعماق جنگل‌های کانادا، خانواده‌ای مهاجر از انگلستان به نام "سیتون" زندگی می‌کردند.
این خانواده بزرگ شامل پدر، مادر و ۱۲ پسر بود، یعنی در مجموع ۱۴ نفر.
خانه آن‌ها یک کلبه کوچک چوبی بود که در دل جنگل ساخته شده بود.
پسر یازدهم این خانواده، ارنست نام داشت.
- ارنست، باز داری این کار رو می‌کنی.
- موش‌ها مواد غذایی رو خراب می‌کنن. چرا بهشون نون می‌دی؟
- چون بامزه‌ان! برو کنار.
- برو، برو!
ارنست از نظر برادرانش یک آدم عجیب‌وغریب به حساب می‌آمد.
او به هر موجود زنده‌ای غیر از انسان علاقه داشت، حتی با موش‌هایی که بقیه از آن‌ها متنفر بودند، دوست بود.
- واقعاً ارنست آدم عجیبیه.
روزهای کاری در منطقه سکونت آن‌ها از صبح زود شروع می‌شد و همیشه کارهای زیادی برای انجام دادن بود.
همه اعضای خانواده باید در کارها کمک می‌کردند، از قطع درختان گرفته تا شخم زدن زمین. هیچ‌کس نمی‌توانست تنبلی کند.
اما ارنست به محض دیدن ردپای یک حیوان، همه چیز را فراموش می‌کرد و به دنبال آن می‌رفت.
- ارنست، کجا داری می‌ری؟
- کار جمع‌آوری هیزم تموم شد؟
- باز داری این طرف و اون طرف می‌ری. واقعاً که!
- این ردپا مال کدوم حیوونه؟
- روباهه؟ یا شاید راسو؟
- این ردپاها تا کجا ادامه دارن؟
- یه خرگوشه!
- این ردپاها مال خرگوش بود.
- خب...
- هه، فرار کرد!
- این چیزی بود که خرگوش می‌خورد.
- مزه‌ش چطوره؟
- چه طعمی داره؟
- واقعاً اینا رو می‌خورن؟
- من عاشق جنگلم.
- چون پر از حیواناته.
- می‌گیرمش!
- روباهه!
- داره دنبال غازها می‌گرده.
- من اول پیداش کردم، ولی اومد و همه چیز رو برداشت.
- خب، صبر کن!
- هی، وایسا، روباه!
- وایسا، وایسا!
- چه سریع فرار کرد.
- همه نگرانم شدن.
- ولی خب، بهتره امروز برگردم.
- ارنست که چیزی درباره حیوانات شب‌زی نمی‌دانست، احتمالاً آن‌ها را شبیه ارواح می‌دید.
- اما برای او، این یک روز پر از هیجان و لذت بود.
- ارنست، امروز کجا بودی؟
- ارنست همیشه می‌خواست بیشتر درباره پرندگان و حیوانات بداند.
- و هر چه بیشتر یاد می‌گرفت، علاقه‌اش بیشتر می‌شد.
- مثلاً وقتی فهمید که اگر در جهت باد نباشد، حیوانات و پرندگان متوجه حضورش نمی‌شوند، - توانست از نزدیک‌تر آن‌ها را مشاهده کند و جزئیات بیشتری از آن‌ها کشف کند.
- اوه، این همون خرگوشه.
- اوه، گوشش پاره شده. چی شده؟
- روباه بهش حمله کرده؟
- یا شاید اون شاهین قاتل؟
- آره، حتماً کار شاهینه.
- کم‌کم ارنست دیگر به تماشای حیوانات قانع نبود و می‌خواست خودش آن‌ها را شکار کند.
- اما این کار به این راحتی‌ها نبود.
- با این حال، تلاش برای شکار به او کمک کرد تا زندگی حیوانات را بهتر درک کند.
- او فهمید که حیوانات کجا آب می‌خورند، چه حیواناتی به آنجا می‌آیند، - کدام حیوانات کجا زمستان‌گذرانی می‌کنند و حیوانات شب‌زی کدام‌اند.
- ارنست همچنین متوجه شد که زندگی در طبیعت پر از سختی‌ها و مبارزات است.
- هر حیوانی برای زنده ماندن سخت تلاش می‌کند.
- و ارنست هم خودش به یکی از دشمنان حیوانات جنگل تبدیل شده بود. - اما یک روز...
- من برگشتم! - خوش اومدی. امروز زود برگشتی.
- مستقیم برگشتی خونه؟ عجیبه! - چی؟ نه، چیزی نیست.
- حالت خوبه؟ مریض نیستی؟ - نه، واقعاً چیزی نیست.
- هه، خب، من می‌رم. - واقعاً عجیبه.
- حتماً باز چیزی آورده خونه.
- ای وای! چرا دستمو نوک زدی؟
- گرسنه‌ای؟
- صبر کن، الان یه غذای خوشمزه برات درست می‌کنم.
- خوب هم می‌زنمش.
- خب، بیا، غذات آماده‌ست.
- چه زود خوردی! خیلی گرسنه بودی، نه؟
- از اون روز به بعد، این جوجه کلاغ کاملاً به ارنست عادت کرد - و هر جا می‌رفت همراهش بود.
- کلاغ حالا می‌توانست به خوبی پرواز کند و به یکی از بهترین دوستان ارنست تبدیل شده بود.
- خب، تا وقتی از مدرسه برگردم، آروم بمون.
- وای، غذات و آبت رو فراموش کردم!
- نه، نه، حالت خوبه؟
- نه، نه، نکنه... چی شده؟
- داری تظاهر می‌کنی که مردی؟
- چشماتو باز کن، لطفاً.
- خواهش می‌کنم، چشماتو باز کن.
- ارنست هیچ‌وقت مرگ این کلاغ رو که به خاطر اشتباه خودش بود، فراموش نکرد.
- این اولین بار بود که ارنست به ارزش واقعی زندگی یک موجود زنده پی برد.
- وقتی ارنست سیتون بزرگ شد، به شهر رفت تا نقاشی حیوانات مورد علاقه‌اش را دنبال کند.
- در عین حال، او به مطالعه تاریخ طبیعی نیز پرداخت و به‌تدریج به یک نقاش و طبیعت‌شناس برجسته تبدیل شد.
- اما هر چه بیشتر مشغول کار می‌شد، بیشتر دلتنگ زندگی دوران کودکی‌اش در طبیعت می‌شد.
- او می‌خواست دوباره حیوانات را در زیستگاه طبیعی‌شان ببیند.
- تصمیم گرفتم. برمی‌گردم.
- اما وقتی به زادگاهش برگشت، با صحنه‌ای غیرمنتظره روبرو شد.
- دره‌ها به شهر تبدیل شده بودند، دشت‌ها به زمین‌های کشاورزی، و اثری از گذشته باقی نمانده بود.
- حتی در جنگل‌های باقی‌مانده، مردم برای تفریح حیوانات را می‌کشتند.
- سیتون به یاد دوران کودکی‌اش افتاد و از کارهایی که خودش برای تفریح انجام داده بود، پشیمان شد.
- من هم برای تفریح حیوانات را کشته‌ام.
- حیوانات هم مثل انسان‌ها موجودات زنده‌اند.
- کشتن بی‌دلیل آن‌ها اشتباه است.
- کاملاً اشتباه.
- سیتون می‌خواست به مردم نشان دهد که حیوانات هم مثل انسان‌ها احساس شادی و غم دارند - و برای زنده ماندن تلاش می‌کنند.
- و این‌گونه بود که مجموعه داستان‌های معروف حیوانات سیتون نوشته شد.
- این داستان‌ها که با عشق به حیوانات وحشی نوشته شده‌اند، همچنان باور سیتون را زنده نگه می‌دارند - که انسان و حیوان برادر یکدیگرند.