- تانگ شوان‌زونگ، حدود 1200 سال پیش، در دوران سلسله تانگ، - زمانی که چین در اوج شکوه خود بود، زندگی می‌کرد.
- تانگ شوان‌زونگ در این دوران قدرتی بی‌نظیر داشت و پایتخت او در چانگ‌آن بود.
- دو شاعر بزرگ که نامشان پس از سلسله تانگ در جهان ماندگار شد، - یکی لی بای و دیگری دو فو بودند.
- می‌گویم، امروز مناظر زیباست. - مگر اشتباهی گفتم؟ زیبا یعنی زیبا.
- چه منظره زیبایی؟ در این شهر، بسیاری از مردم در حال رنج کشیدن هستند. - با این فکر، چطور می‌توانی از مناظر لذت ببری؟
- آه، باز هم این حرف‌ها را می‌زنی. - هر بار که با تو صحبت می‌کنم، همین را می‌گویی. - حتی اگر دنیا پر از بدبختی باشد، چیزهای زیبا همچنان زیبا هستند. - چه اشکالی دارد؟
- اصلاً خوب نیست. - آرام نشستن و دیدن رنج دیگران غیرقابل تحمل است.
- مشکل از این دنیاست.
- هی، زونگ‌ون، پدرت می‌خواهد دنیا را تغییر دهد. - شراب تمام شد؟
- الان وقت شراب خوردن نیست.
- مادرت همیشه دعوا می‌کند و مدام به سفر می‌رود. - این چه کاری است؟
- در آن زمان، تانگ شوان‌زونگ برای نشان دادن قدرت نظامی خود به کشورهای همسایه، - گاه و بی‌گاه جنگ‌هایی را آغاز می‌کرد.
- سربازانی که از روستاهای فقیر فراخوانده می‌شدند، از خانواده‌هایشان جدا شده - و به مناطق دوردست فرستاده می‌شدند.
- همه چیز اشتباه است. - مشکل از این دنیاست. - امپراتور ما مردی عاقل است. - حتماً وزرایش به طور خودسرانه جنگ‌ها را آغاز کرده‌اند. - واقعاً؟
- آیا امپراتور واقعاً عاقل است؟
- البته که هست. - او بالاتر از همه ماست.
- شما همیشه بحث می‌کنید. - چرا نمی‌آیید ماهی بگیرید؟ - به نظر شما این ماه زیبا نیست؟
- نه، وقتی به سربازانی فکر می‌کنم که به مناطق دور فرستاده شده‌اند، - و وقتی این ماه را می‌بینند، احتمالاً گریه می‌کنند. - دیگر چه زیبایی‌ای دارد؟
- آه، باز هم شروع شد.
- گفتم بیا اینجا، لعنتی.
- او را نبرید، خواهش می‌کنم، به او رحم کنید.
- هی، این دستور امپراتور است. - مانع من نشوید، مزاحم نشوید.
- لعنت به این دنیا.
- خواهش می‌کنم، او را نبرید. - او بیمار است.
- دستت را بردار. - هی، نمی‌توانی به او رحم کنی؟
- حرف نزن. - آیا می‌خواهی با دستور امپراتور مخالفت کنی؟
- من با تو مخالفم.
- چه شجاعانه. - عالی است.
- آقای لی بای، شما فوق‌العاده‌اید.
- نه، نه، این بار شما را می‌بخشم. - امروز را فراموش کنید. - اما این کشور بزرگ است. - می‌توانم از جاهای دیگر مردان زیادی پیدا کنم. - او درست می‌گوید. - چه گفتی؟
- کار تو بی‌فایده است. - در کشور ما چندین روستا وجود دارد. - آیا می‌توانی همه آن‌ها را نجات دهی؟
- آه، چرا باز هم این حرف‌ها را می‌زنی؟ - من حال خوبی دارم.
- باید یک راه‌حل جامع برای نجات دنیا پیدا کنیم.
- پس به امپراتور نامه بنویس و از او بخواه این کار را متوقف کند.
- باشه، من به امپراتور نامه می‌نویسم.
- خیلی ممنون که از ما محافظت کردید. - چیز زیادی نداریم که تقدیمتان کنیم، فقط این را بگیرید. - لطفاً بنوشید.
- عالی است، خیلی خوب.
- نیازی به تعارف نیست. - فقط قلم و کاغذ بیاورید.
- باشه.
- تمام شد. - باز هم می‌خواهی با من بحث کنی؟
- نگاه کن، چطور نوشته‌ام؟
- هی، چرا چیزی نمی‌گویی؟ - چیزی بگو.
- تو واقعاً فوق‌العاده‌ای. - از قدیم تا امروز، فقط ما دو نفر می‌توانیم چنین چیزی بنویسیم. - واقعاً اینقدر خوب است؟
- البته که هست.
- با این نامه، امپراتور حتماً پاسخت را خواهد داد. - شاید حتی به تو مقام بدهد.
- مقام؟
- وای، مادرم خیلی خوشحال می‌شود. - چون اگر مقام بگیری، پول زیادی خواهی داشت، درست است؟
- ما همیشه فقیر بوده‌ایم.
- زونگ‌ون، چرا اینقدر بی‌پروا حرف می‌زنی؟
- آیا امپراتور واقعاً نامه را خوانده است؟
- کسی نمی‌داند، اما بالاخره پاسخی آمد.
- شاید به زودی در کاخ لیسا مقام بگیری.
- عالی است، حتماً موفق می‌شوی. - نه، اینقدر ساده نیست.
- شما چه می‌کنید؟
- بچه‌ها را آورده‌ام تا بوی گوشت را حس کنند.
- بروید، برگردید.
- اوه، آقای دو فو، شما هستید؟
- دقت کن، این امپراتور است که مرا احضار کرده است.
- لطفاً داخل شوید، امپراتور در حوضچه هوآچینگ منتظر شماست.
- امپراتور مدت زیادی است که منتظر شماست.
- هان؟
- آیا وزرا امپراتور را دعوت کرده‌اند؟
- نه، این کاخ شخصی امپراتور است. - او با یانگ گویی‌فی زیبا و جوان به اینجا آمده است.
- اوه، آن‌ها شش ماه است که اینجا هستند. - شش ماه؟
- اخیراً یانگ گویی‌فی احساس خستگی کرده است، - بنابراین امپراتور تصمیم گرفت شما، آقای دو فو، را دعوت کند تا شعری درباره زیبایی یانگ گویی‌فی بنویسید.
- اما باید حال یانگ گویی‌فی را خوب کنید. - اگر شعری زیبا بنویسید، پاداش بزرگی دریافت خواهید کرد.
- این دلیل دعوت امپراتور از شماست، آقای دو فو.
- لطفاً به امپراتور بگویید که من، دو فو، حتی اگر از گرسنگی بمیرم، - شعری چاپلوسانه نمی‌نویسم که برخلاف باورهایم باشد.
- بیایید برویم.
- اوه، این گل‌ها چقدر زیبا هستند. - زیبایی‌شان در چیست؟
- زیبا یعنی زیبا، چرا باید بپرسیم کجا زیباست و کجا نه؟
- در این دنیای پر از اشتباه، چه زیبایی‌ای وجود دارد؟
- اوه، تو واقعاً غیرقابل درکی.
- اوه، واقعاً خسته‌کننده است. - دیگر با من حرف نزن، می‌شود؟
- من هم همینطور.
- این دو نفر همیشه همان حرف‌ها را می‌زنند، اما همچنان کنار هم هستند. - واقعاً نمی‌فهمم.
- تمام شد. هی، شراب بیشتری بیاورید.
- استاد لی بای، تبریک می‌گویم، امپراتور شما را به قصر دعوت کرده است.
- فقط کافی است در ضیافت دربار شعری بگویید که همه را خوشحال کند.
- این مقداری نقره است که ابتدا به شما می‌دهیم. - وقتی شعرتان تمام شد، ده برابر این مقدار نقره دریافت خواهید کرد. - بیاورید، لطفاً.
- در قلبم، تو یک آدم بی‌ادب هستی.
- برگرد و به امپراتور بگو که اگر خودش بیاید، شاید فکر کنم.
- مراقب خودت باش.
- این واقعاً یک سفر به یادماندنی است. - می‌خواهم مثل یک تازه‌وارد، آزاد و خوشحال زندگی کنم.
- چی؟
- چه نگرانی باشد و چه خشم، - اگر بتوانم احساساتم را در شعر بیان کنم، کافی است.
- ما دو نفر، هرچند به نظر می‌رسد مخالف هم هستیم، - اما در واقع هم‌فکر هستیم.
- زندگی در دنیایی زیبا، رویایی است که هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم از آن دست بکشیم.
- پدرم و عمو لی بای همیشه یا دعوا می‌کنند یا آشتی. - واقعاً آدم‌های عجیبی هستند. - نمی‌توانم آن‌ها را درک کنم.
- لی بای که از زندگی در این دنیا خوشحال بود، - و دو فو که از زندگی در این دنیا ناراحت بود، - هرچند مسیرهای متفاوتی داشتند، - اما هرگز در برابر واقعیت تسلیم نشدند - و با احساسات واقعی خود، اشعاری نوشتند که در تاریخ ماندگار شد.